weblogowtc trans small

Parijs - Roubaix 8 april 2017

Geschreven door Véronique op .

Eerlijk gezegd bleek het Roubaix - Roubaix te zijn. Een ronde van 145km met start en aankomst in de Velodome in Roubaix. Desalniettemin, 18 van de 26 kasseiestroken van het Parijs - Roubaix parcours, oftewel 40 van de 56 km, genoeg om te voelen wat kasseienrijden is!

Op vrijdagavond 9 april verzamelden we in een hotel in de buurt van Roubaix. "We" zijn collega's van Trespa, zusterbedrijven en de holding. (Ja, ook op mijn werk bevind ik me in een zeer fiets-minded gezeldschap.) Vriend van deze club, Hennie Kuiper, en zijn vriend José de Cauwer, waren er ook en vertelden mooie wielerverhalen en deelden de laatste tips: bandbreedte, wheel load & bandenspanning. aluminium bidonhouders, strakke handschoentjes, ketting ook strak houden, boutjes aandraaien, losse handjes, wat te doen bij droog of nat weer, en het beste is.... een langer frame.
Hmm, dat laatste was in ieder geval niet gelukt met mijn Avatar.... (Iedere fiets heeft een naam. Dit is de naam van mijn veldfiets.) Coppi was geen optie geweest met die lasnaad en 28mm banden passen niet in mijn Look, dus móést het Avatar worden.

Zaterdagochtend heel vroeg vertrokken we en groupe 50km naar het zuiden, om daar het parcours op te draaien. De omstandigheden waren ideaal: droog, ochtendzonnetje en een briesje in de rug op de weg terug naar Roubaix. (Ja, ik snap wel dat die profs > 45km/u kunnen rijden ;-).

De 1e strook naderend steeg de spanning in de groep. De laatste 7 kilometers werden afgeteld.... De vlaggen waren al zichtbaar en in de verte doemde de boog op. Er stond een bord: T.d'Arenberg, 2,4km en 5 getekende sterren.
We gingen er RECHT op. Ik klapte en schokte zodanig, dat ik niet meer kon bepalen waar mijn ledenmaten zich bevonden. Ik zag niet scherp. Binnen een paar honderd meter had ik knallende koppijn. Ik moest schakelen, maar ik durfde mijn handen niet naar de hendels te bewegen. Vaart houden. Vanuit mijn ooghoeken zag ik fietsers op het rode gravelpad rechts van de strook fietsen. Dat nooit !! De hoofdpijn ebde weg.
2,4km is toch niet lang? Nou, wél op deze manier. Op een gegeven moment ging ik te langzaam, stuiterde van kassei naar kassei en zag de scherpe hoeken uitsteken. Ik pakte tóch een moment om te schakelen en ging met meer snelheid op de boog af die het einde van de strook markeerde.
Ik had de vuurdoop overleefd! Maar mijn banden bleken te hard. De extra halve bar, tegen een eventuele stootlek liet ik er uit: 4 voor en 4,5 achter, dat was beter.

VerParijs Roubaix

Op het asfalt na deze 1e strook verzamelden de 1e 'casualties' zich al; lekke banden, gebroken frame en bebloed gezicht : leuk hoor!!

Ik wist nu in ieder geval voor de volgende strook dat ik meer vaart moest houden. Dat ging zeker lukken met het goede verzet. Ik draaide volle bak het Bos van Wallers op, ware het een lange sprint. Na 2km bleek dat geen goede tactiek, want op de kasseien lopen je benen sneller vol dan je gewend bent en die strook is 3,4km.....

Maar al doende leert men.
Het ging me steeds beter af: dit geros bleek me wel te liggen!
Je vindt het gaaf of je vindt het helemaal niets. Gelukkig gold voor mij het 1e.
Nagenoeg iedereen (mountainbikers niet meegerekend), zoekt op een gegeven moment wel de randjes op; zelfpijniging kent zijn grenzen...

Al met al is het gewoon heel bijzonder. Achteraf voelt het specialer dan een beroemde berg bedwingen. Wellicht is het de historie, de mystiek die rondom Parijs-Roubaix hangt. Of het feit dat we dit samen met de winnaar van 1983 mochten meemaken; in het wiel van dat kleine mannetje, die beroemd en held werd op dit parcours.

Véronique

40 Jaar Jubileum

Geschreven door het Bestuur op .

Zoals jullie al gemerkt hebben is er iets te vieren en wel ons 40jarig jubileum. Dit gaan we op z’n WTCCWilhemina’s samen vieren een heel seizoen lang. Een onderdeel daarvan is om wekelijks een stukje uit “De weg naar de Zomerhof” en daarna het “Vals Plat” te publiceren via de deze website. Na de inlog kan dan de pdf gelezen worden. Met dank aan Wilma Eilers (lidnr. 21) die echt alles bewaard heeft. En natuurlijk hebben we gebruik gemaakt van het nalatenschap van Wim van der Mark en Harrie van den Bor onze oprichters.
Verder gaan we jullie van de festiviteiten en speciale tochten op de hoogte houden via de traditionele papieren kalender maar ook weer via de mail.

De weg naar Zomerhof 1 1984Click op dit plaatje om naar de hele uitgave te gaan (inloggen vereist)

“De weg naar de Zomerhof” en het “Vals Plat” waren periodieken die met enige regelmaat verschenen. De eerste met name van voor het digitale tijdperk en voornamelijk volgeschreven door onze oprichter Wim van der Mark. Dat is ook meteen de reden waarom ze achter de inlog verschijnen, Wim’s fantasie ging nogal eens met zijn pen aan de haal. Sommige stukken leiden bijna tot een handgemeen maar insiders zullen ze met een lach en een traan teruglezen. Een verzoek om e.a. niet door te plaatsen op sociale media we vertrouwen op jullie ons kent ons gevoel.
Recenter zijn de “Vals Platten”, deze zijn een stille dood gestorven. Schrijvende voorzitters, medewerkers DBO werden spaarzaam en een veel betere website maakte het papier overbodig.
Wel jammer want het blijkt een geweldig archief van veel zin en onzin te zijn, gelukkig voor de liefhebbers alsnog digitaal.

Veel plezier alvast met de 1e versie voor zover.

Het bestuur

Verslag Ardennerweekend Lierneux, 17-18-19 feb

Geschreven door Joyce op .

GroepLierneuxWat een avonturen mochten we weer beleven. Een weekendje weg met mtb fiets en natuurlijk een geweldig gezelschap. Een aantal notoire meegangers en gangmakers bleven thuis met als best gehoorde excuus, carnavalsfederatiebal, ze werden wel gemist maar nu durfde ik wel een keer mee. We zouden ook nog hele stukken op de weg doen, lekker rustig aan met Elsa, dat trok mij over de streep. (wat is de definitie van rustig binnen onze club? Dat vraag ik me wel af)

Vrijdagmiddag de aftrap met een wandeling door een best wel natte omgeving, met alle meegebrachte drank werd het nog natter dus het weekend kon al niet meer stuk.
Elsa en Albert hadden voor een mega maaltijd gezorgd alsof we allemaal 200 km op de fiets naar de Ardennen gekomen waren. Maar we lieten het ons evengoed smaken.

Zaterdag; Routes werden uitgezet, Garmins geladen. Albert haalde geheel volgens traditie het verse brood. Ernie bakte ze ook bruin (in meegebrachte bakmachine) en daarna konden we op pad. Elsa en ik belandde al vrij snel in een soort memorialspel uit de 2e wereldoorlog. Al slalommend wisten we de soldaten in klederdracht te ontwijken. Daarna werden we nog af en toe verrast door mannen met integraalhelmen in klassieke raceauto’s alsof we in de opnamen van een Jamesbond film uit de jaren zeventig beland waren. Via prachtige paden, bossen, wegen en 25% afdalingen en evenzoveel klimmen wisten we zowaar gezamenlijke met de andere groep pauze te houden en tegen 17.30 weer bij het huis te zijn. Daar een kleine herhaling van de avond ervoor, stamppot met worst en hachee, een enkeling durfde er nog een toetje achteraan te gooien maar verder werd het verdacht stil. Vermoeid, voldaan en vol drank lagen we op de bank toen de stroom uitviel. Wat een excuses om vroeg naar bed te gaan had kunnen zijn veranderde in een zoektocht naar de kortsluiting. De techneuten onder ons wisten na een half uur het probleem op te lossen waardoor het weer gezellig laat werd.

Zondag durfde Elsa het moddergeweld toch wel aan. Dus besloten Bert, Cor en ik op de “weg” te gaan fietsen. Maar wat Bert veel op de weg vindt is echt een heel andere beleving dan die ik had. Ik was kapot maar voldaan. Al heb ik nauwelijks door rivieren hoeven waden, downhillen, of over supersmalle paden hoeven te rijden. Ook het klimmen over veul boomstammen bleef mij bespaard. Chapeau voor de anderen die continue door de bossen fietsten. In Yvonne J. hebben we een nieuw boegbeeld gevonden, een snelle en taaie vrouw.
En nu naarstig gaan trainen voor de Mont Ventoux want ook daar zal zij komende zomer haar mannetje wel staan.

Met name Albert en Elsa bedankt voor het organiseren. Iedereen bedankt voor de gezelligheid en het wachten op ondertekende. Volgend jaar gewoon weer dan valt de carnaval gunstig dus kunnen die andere smoeskonten/diehards ook weer mee.

Groetjes Joyce

Link naar fotoalbum (inloggen vereist)