weblogowtc trans small

Heroes, just for one day: Parijs-Eindhoven 2017

Geschreven door Francien op .

Vorige zomer had de afdeling innovatie weer eens een idioot idee. Vergeet fietsen voor “Het Goede Doel”, vergeet kilometers maken voor het “verslaan” van ongeneeslijke ziektes, vergeet geldinzamelingen, vergeet sociale-mediacampagnes. Vergeet vooral NIET te fietsen gewoon voor gedeeld plezier.

Traditie is de nieuwe Innovatie. In het kader van 40 jaar vriendenclub WTC Café Wilhelmina werd de klassieker "Van lichtstad naar lichtstad” uit 1997 weer uit de kast getrokken. Kennelijk mocht deze tocht bij de eerste keer al een klassieker heten, maar om een traditie te worden moest er tenminste toch een tweede editie komen. Een uitgelezen kans voor de hogere lidnummers om in aanmerking te komen voor de heldenstatus, en een kans voor lagere lidnummers om de jonge garde te bewijzen dat het oude wielrennen het echte wielrennen was.

Al in september 2016 kwam de eerste aankondiging van Wim Dries (ook in 1997 al initatiefnemer) en Koen Strik, samen de ad-hoc commissie “grijp je kans een held te worden in een dag”. Bij opening van het jubeljaar 2017 werd dit gevolgd door een serieuzere oproep tot deelname, met daarin de projectkaders (“voor maximaal effect bij minimale inspanning”).

Van de zeven fietsende helden van het eerste uur (Leon, FrankF, Bart, Jaap, Michel, Erik de Waard en Wim) bleek uiteindelijk alleen Wim te denken dat de onderneming voor herhaling vatbaar was. Voor vele anderen was dit een teken aan de wand: slechts zes idioten lieten zich hierdoor niet weerhouden, te weten Albert, Bert, Emiel, Francien, Véronique en Yvonne. Koen Fabel en Elsa waren nog onverschrokkener en boden zich aan voor het echt zware werk: de logistieke, culinaire en mentale ondersteuning.

Op vrijdag 7 juli ging de caravaan op reis. De renners werden door de sprinterstrein direct afgezet aan de voet van de Champs Elysées: zij namen de Thalys die hen in 3 uur van Rotterdam naar Parijs bracht. Een korte wandeletappe bracht ze bij het hotel pal naast de Moulin Rouge (sinds het boek van Thomas Dekker weten we tenslotte dat zulke omgevingen dé voorzieningen bieden voor de benodigde ontspanning voorafgaand aan een grote koers).

Ondertussen had de bus met Koen, Elsa en de kostbare tweewielers overdag zowel de rijen bij de Albert Heijn getrotseerd HotelHoek(het nieuwe wielrennen: geen ploeg gaat tegenwoordig meer zonder eigen chefkok op pad) als de files bij Antwerpen. Ze maakten ook alvast een ereronde door Parijs. Koen had bij het programmeren van de routeplanner namelijk de laatste twee letters van de straatnaam van het hotel over het hoofd gezien. Die straat bestond ook, helaas in een heel ander arrondissement. Ze hadden zelfs al een parkeerplaats gevonden (aan de andere kant van de stad dus) voor we daar achterkwamen. Dat bleek een hele prestatie geweest te zijn, want het kostte na het uitladen van de fietsen bij het hotel wel een uur om weer een plek te vinden, uiteindelijk op 2 km afstand. Maar met een paar euro voor een taxi konden Koen en Elsa om een uur of negen alsnog aanschuiven bij de rest die al bij de Italiaan op de hoek aan de antipasti zat.

Zij die het boek van Thomas Dekker niet goed begrepen hadden gingen na het eten alvast naar bed, de rest zei nog even wat van de lokale atmosfeer te gaan opsnuiven – maar nooit zullen we weten wat er zich toen heeft afgespeeld op de Boulevard de Clichy. Ce qui se passe à Paris, reste à Paris.

Il est cinq heures, Paris s’éveille / Paris se lève, je n’ai pas sommeil

En na een korte en broeierige nacht was het dan zover, de grote dag van Parijs-Eindhoven: eendaagse klassieker en etappekoers ineen. Tot ieders verbazing lukte het met zeven verschillende wekkertijden om toch volgens planning voor 5 uur klaar te staan voor de proloog: 4 km van het hotel naar de Arc de Triomphe. Ook lukte het in die 4 kilometers al om een splitsing te forceren (3 mensen namen een alternatieve afslag, terwijl de rest nauwgezet de track volgde) – achteraf zowat het enige punt waarop dit gebeurde. L’Arc de Triomphe est ranimé: 20 jaar later stonden weer 7 renners van WTC Café Wilhelmina bij de verlichte triomfboog voor Le Grand Départ richting die andere lichtstad.

TriompheIl est 5:19… en we zijn vertrokken! Na het verplichte fotomoment begon etappe 1 van vijf door Wim en Albert zorgvuldig uitgetekende trajecten van circa 75 km – elk met een tussensprint halverwege voor plaspauzes en andere polderkolder.

Parijs bleek inderdaad een lichtstad, want met name in het verkeer één groot red light district: we begonnen met een flink stuk door stoplichten geneutraliseerd parcours. Wat ons de tijd gaf om het door Jacques Dutronc bezongen Parijs in de transitie van nacht naar dag in alle facetten te ervaren... vooral de aanblik en het geluid van de gewelddadige vechtpartij op de hoek bij ons hotel (waar we weer langsfietsten) zullen ons nog wel enige tijd bijblijven.

Buiten Parijs begon het echter al snel lekker te draaien, bij de opkomende zon over de velden (quizvraag: welke graansoort zien we links? en welke rechts? en wanneer bloeit de korenbloem?). GraanveldenGrofweg om de 2 kilometer wisselden we van positie, en in een groepje van 7 kom je zo per ronde met iedereen een keer te praten (huiswerk: bewijs dat dit voor elke groep met een oneven aantal rijders opgaat). Voordeel van dit systeem: je kunt eindeloos doorpraten over wie mag bepalen wanneer er gedraaid wordt.

Bij de eerste de Ravitaillering in Saint-Jean-aux-Bois (na 84 km), waar we met slingers, verse croissants koffiebroodjes en koffie werden verwelkomd door onze tourcaravane Koen en Elsa, hadden we echter een nieuw gespreksonderwerp: waren we misschien per ongeluk Luilekkerland binnengefietst?

Tijdens etappe 2 merkten we dat er toch wel duidelijk sprake was van noordenwind, dus kans op waaiers. Maar helaas voor de kijkers thuis bleef de samenwerking optimaal en werd ook netjes voor de voorzitter gestopt toen hij en Yvonne bij de tussensprint een plaspauze aanvroegen.Luilekkerand 1

Bij de tweede Ravitaillering in Achery (na 151 km: Parijs was al ver, en Eindhoven nog steeds) werden we onthaald met vers gegrilde groenten en bruine boterhammen. Nota bene de rijder die dit op haar wensenlijstje had gezet werd kort daarna echter zelf gegrild. Als er iets is dat we van de Klassieken geleerd hebben is het dat een elke held een zwakke plek kent. Bij niemand werd dit beter zichtbaar dan bij Francien: haar achilleshiel kleurde roder en roder in de brandende zon (ze had haar rechterkuit gemist met zonnebrand smeren). In de heuvelachtige etappe 3 met de zon pal op het zwartgebroekte achterwerk kreeg ze bovendien verschijnselen van oververhitting. Ze besloot de carrousel te verlaten (haar hoofd draaide al genoeg) om “eventjes” achteraan te bungelen. Door de warmte voelde ze zich als een olifant die de Pyreneeën over moest, maar eerst Véronique en later ook Emiel ontpopten zich als perfecte Hannibals. Bij de tussensprint vroeg Francien een dopingstop aan; niemand kreeg echter precies te horen wat ze uit haar Jiffy-bag haalde (ze zei dat het gewoon een over-the-counter pijnstiller was).

HengelheldenBij Ravitaillering 3 kon Francien frisse kleren aan en een natte lap in nek en opgezwollen gezicht leggen. Albert probeerde een turbo-dutje in de geplande 15 minuten te persen, terwijl de rest zich weer tegoed deed aan de uitgestalde lekkernijen – en een flinke dosis Red Bull… Dit gaf ons vleugels en zo vlogen we bij het begin van etappe 4 over glad asfalt (!) eindelijk België binnen. Ja, even hebben we getwijfeld over België (toch nog Het Goede Doel!) maar toen herinnerden 6 kilometer kasseienstroken bij Mons ons er hardhandig aan dat we ter hoogte van Roubaix waren. Na deze ongeplande massage van zitvlak, polsen en ruggengraat, lieten we ons nergens meer door tegenhouden. De track verlatend fietsten we dwars door het afzetlint van een viswedstrijd (“Maar dat is toch verboden?” mompelden de verbouwereerde deelnemers met hun hengels) naar een stukje industrieel erfgoed aan het kanaal. Even een toeristische uitspatting om het echte Tourgevoel nog wat te versterken: de botenlift Plan incliné de Ronquières. Wim kon zijn geluk niet op: niet alleen zagen we de immense botentrein van dichtbij, vooral moesten we met fiets en al een hek overklimmen om weer terug op de route te komen. Een tocht zonder dit soort hindernissen telt natuurlijk niet.Botentrein

Ravitaillering 4 met pasta en kip bewees definitief dat we inderdaad in Luilekkerland waren aanbeland. Tijdens etappe 5 begon de zon te zakken en behalve wat aangekondigde hellingen bij Waterloo gold hetzelfde voor de heuveltoppen. Francien hervond haar benen en stoof af en toe zelfs Yvonne voorbij die tot dan toe moeiteloos op de grote plaat alle hellingen opgevlogen was. Na een korte parade over de kermis van Aarschot zaten Elsa en Koen nog één keer klaar, ditmaal met een kinderpartijtje: slingers, taart, dropjes, en voor Emiel nog meer stroopwafels en Red Bull. Yvonne had de hele dag goed haar best gedaan om genoeg te eten, daarbij natuurlijk geholpen door persoonlijke voedingscoach Elsa, maar er waren grenzen… De slotetappe was vlak en de polderkolderaars roken de stal, maar nu raakte bij Yvonne de brandstof een beetje op. Inmiddels was het donker, Parijs was nu echt ver, en Eindhoven eigenlijk best dichtbij: zelfs in het donker herkenden we bij de Abdij van Averbode dat we “al” op het parcours van de bedevaartsroute Scherpenheuvel waren aanbeland (normaal gesproken een van de langste toertochten van het jaar).

La Grande Arrivée

Iets na de geplande aankomsttijd (rond 1:20 u) kwamen we dan de hoek om van het Wilhelminaplein, met de bus in ons kielzog, alwaar ons een warm onthaal van de vrienden en vriendinnen van WTCCW wachtte. Qua aankomsttijd houden we het erop dat er achter de schermen deals zijn gesloten tussen de sponsor en onze soigneurs: Elsa en Koen hadden vast opdracht gekregen om ons onderweg zo uitgebreid te verzorgen, zodat Frank zich ondertussen zo lang mogelijk kon ontfermen over de dorstig wachtende fans.

parijs eindhoven 4

Met mooie woorden van oud-voorzitter Leon, zelf held-van-het-eerste-uur, werden we gehuldigd. Frank verhoogde de feestvreugde met een rondje van de zaak. Helaas bleek Hoegaarden niet zo goed te vallen in de plas Red Bull in Wims buik, en ook Bert moest er even bij gaan zitten.

“Samen uit, samen thuis” was het devies, en dat is gelukt. We can be heroes, just for one day: plots was het ook voorbij, en denken we alweer vooruit naar het volgende avontuur: de clubvakantie bij de Mont Ventoux, al over een paar weken.

Koen Strik en Wim, beiden hartelijk bedankt voor het initiatief. We zijn benieuwd wie er over 20 jaar weer zin in heeft… Wim is dan pas net de 80 gepasseerd, dus we rekenen op tenminste één belangstellende.

[Afstand inclusief proloog: 442 km, ca 2800 hoogtemeters.]

parijs eindhoven 3 

Reacties  

#1 Moniek van de Wiel 09-08-2017 09:13
Mooi verslag! bedankt Francien.

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen