logo wtccw3

Parijs - Roubaix 8 april 2017

Geschreven door Véronique op .

Eerlijk gezegd bleek het Roubaix - Roubaix te zijn. Een ronde van 145km met start en aankomst in de Velodome in Roubaix. Desalniettemin, 18 van de 26 kasseiestroken van het Parijs - Roubaix parcours, oftewel 40 van de 56 km, genoeg om te voelen wat kasseienrijden is!

Op vrijdagavond 9 april verzamelden we in een hotel in de buurt van Roubaix. "We" zijn collega's van Trespa, zusterbedrijven en de holding. (Ja, ook op mijn werk bevind ik me in een zeer fiets-minded gezeldschap.) Vriend van deze club, Hennie Kuiper, en zijn vriend José de Cauwer, waren er ook en vertelden mooie wielerverhalen en deelden de laatste tips: bandbreedte, wheel load & bandenspanning. aluminium bidonhouders, strakke handschoentjes, ketting ook strak houden, boutjes aandraaien, losse handjes, wat te doen bij droog of nat weer, en het beste is.... een langer frame.
Hmm, dat laatste was in ieder geval niet gelukt met mijn Avatar.... (Iedere fiets heeft een naam. Dit is de naam van mijn veldfiets.) Coppi was geen optie geweest met die lasnaad en 28mm banden passen niet in mijn Look, dus móést het Avatar worden.

Zaterdagochtend heel vroeg vertrokken we en groupe 50km naar het zuiden, om daar het parcours op te draaien. De omstandigheden waren ideaal: droog, ochtendzonnetje en een briesje in de rug op de weg terug naar Roubaix. (Ja, ik snap wel dat die profs > 45km/u kunnen rijden ;-).

De 1e strook naderend steeg de spanning in de groep. De laatste 7 kilometers werden afgeteld.... De vlaggen waren al zichtbaar en in de verte doemde de boog op. Er stond een bord: T.d'Arenberg, 2,4km en 5 getekende sterren.
We gingen er RECHT op. Ik klapte en schokte zodanig, dat ik niet meer kon bepalen waar mijn ledenmaten zich bevonden. Ik zag niet scherp. Binnen een paar honderd meter had ik knallende koppijn. Ik moest schakelen, maar ik durfde mijn handen niet naar de hendels te bewegen. Vaart houden. Vanuit mijn ooghoeken zag ik fietsers op het rode gravelpad rechts van de strook fietsen. Dat nooit !! De hoofdpijn ebde weg.
2,4km is toch niet lang? Nou, wél op deze manier. Op een gegeven moment ging ik te langzaam, stuiterde van kassei naar kassei en zag de scherpe hoeken uitsteken. Ik pakte tóch een moment om te schakelen en ging met meer snelheid op de boog af die het einde van de strook markeerde.
Ik had de vuurdoop overleefd! Maar mijn banden bleken te hard. De extra halve bar, tegen een eventuele stootlek liet ik er uit: 4 voor en 4,5 achter, dat was beter.

ParijsRoubaix2

Op het asfalt na deze 1e strook verzamelden de 1e 'casualties' zich al; lekke banden, gebroken frame en bebloed gezicht : leuk hoor!!

Ik wist nu in ieder geval voor de volgende strook dat ik meer vaart moest houden. Dat ging zeker lukken met het goede verzet. Ik draaide volle bak het Bos van Wallers op, ware het een lange sprint. Na 2km bleek dat geen goede tactiek, want op de kasseien lopen je benen sneller vol dan je gewend bent en die strook is 3,4km.....

Maar al doende leert men.
Het ging me steeds beter af: dit geros bleek me wel te liggen!
Je vindt het gaaf of je vindt het helemaal niets. Gelukkig gold voor mij het 1e.
Nagenoeg iedereen (mountainbikers niet meegerekend), zoekt op een gegeven moment wel de randjes op; zelfpijniging kent zijn grenzen...

Al met al is het gewoon heel bijzonder. Achteraf voelt het specialer dan een beroemde berg bedwingen. Wellicht is het de historie, de mystiek die rondom Parijs-Roubaix hangt. Of het feit dat we dit samen met de winnaar van 1983 mochten meemaken; in het wiel van dat kleine mannetje, die beroemd en held werd op dit parcours.

Véronique

Reacties  

#1 Bert Spooren 29-04-2017 21:30
Mooi geschreven Veronique. Wat een mooi ervaring!! Niks voor mij trouwens. Grt Bert

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen