logo wtccw3

Crique 2012

Geschreven door Koen op .

Heroiek bij de Crique

Zaterdag 25 augustus 2012 vond de jaarlijkse Cyclo Claude Criquielion plaats in La Roche en Ardenne. Op initiatief van een pretentieuze Wim Dries werd een afvaardiging van WTCCW om 6u 's ochtends in de dappere Toyota gedirigeerd waarmee we vlot en thermosflesledigend richting La Roche rijden door weer en wind. De tablets en I-Phones maakten overuren zoekend naar de weersvoorspeller die toch een aardige dag voorspelde.

Hoe kan het dat in Belgie alles beter georganiseerd lijkt rondom een wielertocht? Soepel vonden we een parkeerplaats, en al vlot wachtten we op het startsein; 9u. Wim, Leon en ik tussen het gepeupel, en Prins Albert tussen de bevoorrechtten. Hij had vorig jaar goud, zodoende.

koen_tijdens_criquieDan fietsen; heel veel omhoog en omlaag, en in het begin voor mij wat teveel drukte met afdalen; links en rechts komen mensen voorbijsteken door mijn veilige afstand tot mijn voorganger heen. Het weer wordt beter en beter. Fijn, want de (af te dalen) weg wordt ook droog. Het gaat goed, ik kan met vlotte groepjes mee en t schiet lekker op. Ik hoor de adviezen tijdens de heenreis van de ervaren criquie-rijders nog: laat je niet verleiden om boven je macht mee te rijden. Achteraf gezien is dat precies wat ik toch doe. De verleiding is groot omdat ik met een lager tempo op de drukke eerste kilometers zo vaak in het gedrang kom.

Pittigere hellingen komen tussen km 70 en 100, dacht ik. Waarheid is dan na 70 km het echte werk begint en dat dat niet echt meer ophoudt. En er is wind... best veel wind, tegen.

Bij Eetpost 2 (na 130km) staat Albert al een tijdje te wachten, Leon kwam daar net vóór mij aan en Wim komt na mij en is zo snel weg (met de rest) dat ik ze nooit zag vertrekken.

Dan wordt t voor iedereen zwaar; 'Op de Cote de Laidprangeleux 15 km voor het eind had ik een inzinking maar dankzij de categorie 50+ / 80- rijders van WTCCW (Albert en Leon, red.) kwam ik erdoorheen', aldus Wim.
goud_goud_goud_en_zilver_kleinMijn dip zag er heel anders uit; die was toen al ruim een uur aan de gang. Ik moest groepjes laten gaan, vooral bergop zag ik ook heel veel mensen voorbij fietsen. Kijkend op mijn gps zag ik de goud zachtjes vervagen. En even na de 2e eetpost (snel water pakken, een paar tuc-koekjes, jammie, en fietsen meteen weer) stond ik op de Cote de Beffe stil. Kramp. Wachten, gelletje naar binnen knijpen, 4 dextrootjes naar binnen en een halve bidon water. Nog even wachten en voorzichtig op de fiets. Het gaat weer. Pffieuw, ik kan weer verder. En wat een meevaller, de laatste 10km gaat steil bergaf over een fantastische weg met lopende bochten. En vóór mij een potige volendammer die kop trekt op vals plat, dat schiet lekker op.

Wim met zijn 'chaperones' zijn op tijd binnen voor goud. Fantastisch! Goed ingedeeld, en ervaring omgezet in resultaat. Wim staat te glunderen met zijn diploma (zie foto). Voor mij heeft de dip zijn invloed op mijn tijd, en toch ben ik dik tevreden. 6.20u mocht ik erover doen voor goud (de anderen kregen 6 uur 35 voor 'geriatrisch goud', categorie 50+).

WAT IS CINGLÉ?

Geschreven door Koen Strik op .

De laatste zigzag naar de top gaat ondanks alle euforie toch zijn tol eisen.
Eerder op de dag had Leopold me teleurgesteld gadegeslagen toen ik de tweede keer op de top, ruim 10 min voor op de planning, lachend genoot van een colaatje en mijn geklokte tijd; bedoin – sommet in 1.48u. ‘ja hee, je ziet er helemaal niet afgemat uit! Daarvoor kom ik hier niet!’ Ik had ‘het bos’ inderdaad beter verteerd dan in de clubtijdrit. Beter gegeten.
Nu krijgt ie waarschijnlijk wat ie wil.
Vanochtend om 5.38u ben ik met lampjes aan vanuit Malaucene vertrokken. (dank voor de tip, Frank F, Bert en Leon; de cingle-ervaringsdeskundigen terplekke). Aankomst toen na 2.02u. Schitterende vergezichten in het ochtendgloren onderweg, en vooral boven. Maar niet te lang want t waait hard en brrr koud.
Beneden in Bedoin (denk erom: niet de verkeerde weg afdalen!) mijn eerste stempel halen. In Malaucene vanochtend was het nog te vroeg, geen winkels open die konden stempelen als bewijs dat ik er was. Dat doe ik vanmiddag wel… C’est un tampon! Zegt de Bedoinse bakkersvrouw desgevraagd. Boven vraagt stempelmeneer in de souvenirwinkel of ik moe ben… t gaat eigenlijk wel.
Een andere cingle-fietser is net voor de 1e keer boven, wat me tevreden doet realiseren dat ik nu alleen Sault nog maar hoef, en daar doe ik eerst samen met Anja en Leopold een boterhammetje van de bakker die ik nog ken van de vakantie met Frouke (Sport Met Hart) afgelopen mei. Daar stempel ik ook de op 1 na laatste stempel. Eerst afdalen dus… ik heb er vertrouwen in.
De wind is opgestoken. Zuchtend trap ik er doorheen. Ik snap ineens waarom Voeckler zo’n gekke bekken trekt. Haal nog steeds veel fietsers in. Dat geeft kracht… en deze doping is niet eens verboden.
Ook stimulerend is het idee dat uit alle hoeken en gaten de nog niet afgereisde Wilhelmina’s tevoorschijn zijn gekomen.
Het laatste stukje vanuit Sault reed ik nog enkele honderden meters op t grote blad, naar Chalet Reynard, waar ineens Guus, Brigitte, Edwin, Sanne, Leopold en Anja luidkeels mij stonden aan te moedigen! Ilse en Patrick en Raf en Saar deden ook flink hun best vanuit de auto, even later tegemoetkomend.
Nu rijd ik de laatste kilometers. Energie loopt weg via mijn pedalen, mijn GPS is ermee gestopt. Maar mijn batterij werkt nog. Ik kan niet meer opgewekt doen tegen fotografen. De focus wordt intenser op het fietsen alleen. Trap, trap, lichtste blad, is ok. Trap, trap… het weerstation op de top wordt weer groter. Dat deed het al 2 keer eerder vandaag. Nu voelt het nog meer als een mijlpaal. Trap… trap… Koen sr, jr, en Willem geven me, bijna boven, nog één shot enthousiasme. Ik ga staan nu voor de laatste helling naar de streep. Dat lukt nog wel. En dan: joelende vrienden en vriendinnen, ik ben binnen!
Ik sta over mijn stuur gebogen. Het hijgen gaat weer over in ademhalen. Ik doe mijn hoofd weer omhoog, kijk om me heen en begin de omgeving weer binnen te laten komen…
Dit is Leuk! Het is net als jarig zijn! Het is gelukt om 3 x boven te komen om 14.15u. Ik geniet van de aandacht en bewonderende blikken. Nu alleen nog maar afdalen terug naar Malaucene en een stempel halen. Waar anders dan bij ons eigen cafe du Casino!
Ik zal nog regelmatig naar de stempelkaart kijken om terug te halen wat ik die dag voor raars gedaan heb en naar de wegwijzerpaaltjes op schaal, het nummer 3 en de bidon die ik boven toegestopt kreeg. Het enige dat hoger kwam dan mijn egootje daar op de top was de kurk die over het weerstation heen leek te schieten… hadden Raf en Saar stiekem geschud???
Oja, en trots, ja ook trots ben ik.
En een malloot.

De laatste zigzag naar de top gaat ondanks alle euforie toch zijn tol eisen. 

1ekeerbovenEerder op de dag had Leopold me teleurgesteld gadegeslagen toen ik de tweede keer op de top, ruim 10 min voor op de planning, lachend genoot van een colaatje en mijn geklokte tijd; bedoin – sommet in 1.48u. ‘ja hee, je ziet er helemaal niet afgemat uit! Daarvoor kom ik hier niet!’ Ik had ‘het bos’ inderdaad beter verteerd dan in de clubtijdrit. Beter gegeten.
Nu krijgt ie waarschijnlijk wat ie wil. 

stempelkaart-cingleVanochtend om 5.38u ben ik met lampjes aan vanuit Malaucene vertrokken. (dank voor de tip, Frank F, Bert en Leon; de cingle-ervaringsdeskundigen terplekke). Aankomst toen na 2.02u. Schitterende vergezichten in het ochtendgloren onderweg, en vooral boven. Maar niet te lang want t waait hard en brrr koud. 

Beneden in Bedoin (denk erom: niet de verkeerde weg afdalen!) mijn eerste stempel halen. In Malaucene vanochtend was het nog te vroeg, geen winkels open die konden stempelen als bewijs dat ik er was. Dat doe ik vanmiddag wel… C’est un tampon! Zegt de Bedoinse bakkersvrouw desgevraagd. Boven vraagt stempelmeneer in de souvenirwinkel of ik moe ben… t gaat eigenlijk wel. Een andere cingle-fietser is net voor de 1e keer boven, wat me tevreden doet realiseren dat ik nu alleen Sault nog maar hoef, en daar doe ik eerst samen met Anja en Leopold een boterhammetje van de bakker die ik nog ken van de vakantie met Frouke (Sport Met Hart) afgelopen mei. Daar stempel ik ook de op 1 na laatste stempel. Eerst afdalen dus… ik heb er vertrouwen in.

2ekeerbovenDe wind is opgestoken. Zuchtend trap ik er doorheen. Ik snap ineens waarom Voeckler zo’n gekke bekken trekt. Haal nog steeds veel fietsers in. Dat geeft kracht… en deze doping is niet eens verboden. 

Ook stimulerend is het idee dat uit alle hoeken en gaten de nog niet afgereisde Wilhelmina’s tevoorschijn zijn gekomen. Het laatste stukje vanuit Sault reed ik nog enkele honderden meters op t grote blad, naar Chalet Reynard, waar ineens Guus, Brigitte, Edwin, Sanne, Leopold en Anja luidkeels mij stonden aan te moedigen! Ilse en Patrick en Raf en Saar deden ook flink hun best vanuit de auto, even later tegemoetkomend. 

3eklim_kale_stukNu rijd ik de laatste kilometers. Energie loopt weg via mijn pedalen, mijn GPS is ermee gestopt. Maar mijn batterij werkt nog. Ik kan niet meer opgewekt doen tegen fotografen. De focus wordt intenser op het fietsen alleen. Trap, trap, lichtste blad, is ok. Trap, trap… het weerstation op de top wordt weer groter. Dat deed het al 2 keer eerder vandaag. Nu voelt het nog meer als een mijlpaal. Trap… trap… Koen sr, jr, en Willem geven me, bijna boven, nog één shot enthousiasme. Ik ga staan nu voor de laatste helling naar de streep. Dat lukt nog wel. En dan: joelende vrienden en vriendinnen, ik ben binnen! 

cingle_met_supportIk sta over mijn stuur gebogen. Het hijgen gaat weer over in ademhalen. Ik doe mijn hoofd weer omhoog, kijk om me heen en begin de omgeving weer binnen te laten komen…Dit is Leuk! Het is net als jarig zijn! Het is gelukt om 3 x boven te komen om 14.15u. Ik geniet van de aandacht en bewonderende blikken. Nu alleen nog maar afdalen terug naar Malaucene en een stempel halen. Waar anders dan bij ons eigen cafe du Casino!

Ik zal nog regelmatig naar de stempelkaart kijken om terug te halen wat ik die dag voor raars gedaan heb en naar de wegwijzerpaaltjes op schaal, het nummer 3 en de bidon die ik boven toegestopt kreeg. Het enige dat hoger kwam dan mijn egootje daar op de top was de kurk die over het weerstation heen leek te schieten… hadden Raf en Saar stiekem geschud??? 

Oja, en trots, ja ook trots ben ik. 
En een malloot.

Over elkaar heenvallen

Geschreven door Leon van Gorp op .

Dat jullie weer over elkaar heen vallen doet mij verdriet maar dat is - zoals Rens en Hans dat al aangeven - nu eenmaal het risico als je nog zo nodig moet op die smalle bandjes. Thea weet nu ook waar ze zich in begeeft als ze nog eens meegaat en als voorzitter ga ik al helemaal niet roepen dat het niet meer mag.  Hier op het prikbord vervolgens elkaar vermanend toespreken helpt volgens mij ook niet echt. We weten allemaal dat wanneer de adrenaline door het wielerlijf ronkt enige relativering en wijsheid in het peleton nogal eens ver te zoeken zijn. Ik hoop echter toch dat we enige lering trekken van de recente valpartijen en wellicht dat met het stijgen van de gemiddelde leeftijd het adrenalineniveau tijdens de koers vanzelf wat af gaat nemen. Rest mij In ieder geval iedereen die betrokken was, en met name ook onze pechvogel Rens, een spoedig herstel toe te wensen.

Jullie voorzitter

= Om het prikbord weer vrij te maken voor boodschappen van algemeen nut, is er inmiddels een forumpagina geopend, net als het prikbord toegangelijk na inloggen. =