logo wtccw3

Hoogzomer-natte-droom-tocht

Geschreven door Bestuur op .

De thuisblijvers zitten natuurlijk met spanning te wachten op het antwoord op de vraag: hadden we weer (of geen weer) gelijk of ongelijk?

Na een zonovergoten midzomerdagdroomtocht op 21 juni, leek het geen slecht idee om 6 weken later een ambitieuze Hoogzomertocht te plannen. Maar zulke naamgeving (reeds in de koude wintermaanden bedacht) verzoekt natuurlijk de weer (of geen weer)goden. Overduidelijk had een groot aantal leden zich er niet toe kunnen zetten om  de buienradar te raadplegen, toen om 8 uur bakken, honden, katten, wat dies meer zij, uit de hemel vielen. Zeven wijze trappers uit het zuidoosten echter wel: Albert, Wim, Veronique, Moniek, Hans VDB, Koen S. en de voorzitter. Zij hadden allen gezien dat de zegen van de weergoden met wat dralen op het plein (vertrek om 8:43 uur) toch wel tot Groesbeek zou reiken. Och wat hadden de thuisblijvers ongelijk. Hydrofobe watjes waren het....

Achter Alberts op hol geslagen Merlin-fiets (Cyrene genaamd, de vriendin van Atlas, dus dan kom je er wel!) bereikten we moeiteloos -en zagen wij daar een voorzichtig zonnetje?- het sprookjesachtige boscafe Merlijn (jaja, speciaal voor Merlin) in een ver buitenland. Tijdens de koffie ontving Moniek berichten over aanhoudende regen in Eindhoven, en deze werden door ons vol ongeloof aanhoord. Na nog even het prachtige Klein Amerika te hebben aangedaan, werd het langzaamaan tijd weer huiswaarts te keren. Vervuld van de nostalgie bij het verlaten van haar geboortegronden, sloot de voorzitter haar ogen... Van de terugweg heeft ze dan ook niet zoveel meegekregen. Eigenlijk voelde het vooral als een koude douche. Die nog eens vergroot werd bij het aantreffen van een leeg terras toen de laatste drie wijzen uit het oosten op het plein arriveerden, samen met de eerste zonnestralen...  Waar was het heldenonthaal? Of dan toch tenminste de grote groep thuisblijvers om hun gelijk te halen? (Want gelijk hebben is een ding, maar het ook krijgen...) Misschien staan ze allemaal alvast fijn in de hitte in de file naar Die,  om alvast te beginnen aan een droomclubvakantie. Die mensen kan ik geen ongelijk geven. De Eindhovenaren hebben weer een legendarisch evenement gemist.

Met klonten zand die Klaas Vaak onderweg in haar ogen gestrooid heeft, gaat de voorzitter vannacht deze natte droom (eigenlijk was het net Clasica San Sebastian!) nog even overdoen, en alvast plannen maken voor een ongetwijfeld zonovergoten natte-herfstbladeren-nazomertocht....

De 19e Ronde van het Eindhovens Dagblad

Geschreven door Roel van Wilgenburg op .

De tocht gaat NW met als verste punt het oude stadje Woudrichem. Hij is opgebouwd uit een tocht van 60km en lussen voor de 100, 150 en 200km. De verbindingsstukken zijn vrij kort. Karakteristiek voor de totale tocht is een sterk wisselend landschap en wegennet. De 60km gaat over de Oirschotse heide, draait voor Oisterwijk af en keert  over rustige weggetjes en fietspaden terug met een verrassende binnenkomst in Oirschot, de plaats van de voor iedereen laatste post. De 100km-rijders krijgen er een origineel stuk langs Tilburg bij,  kunnen genieten van het zicht op de Loon-en Drunense duinen en sluiten na een verrassende route door de rand van Oisterwijk weer aan op de 60km. De 150km-rijders zullen bij hun extra lus, zowel aan het begin als op het eind, genieten van een mooie doortocht  van de LD-duinen. Er tussenin komen ze over feeërieke dijkjes in een wijds - en hopelijk zonovergoten –landschap met fraaie vergezichten. De 200km-rijders starten hun lus over een ouderwetse pont en krijgen alle gelegenheid flink door te rijden over en langs dijken van Maas en Waal in het Land van Altena met een korte onderbreking voor een onvergetelijke binnenkomst in het roemruchte vestingstadje Woudrichem,  de plaats van de verste post.

De familietocht, de 35km, staat helemaal los van het voorgaande. Deze gaat zuidwaats langs mooie fietspaadjes.

{backbutton}