logo wtccw3

Maar Meneer Muntthee: bericht uit Oslo

Geschreven door Kim van Oslo op .

Op de avond van weer een gedenkwaardige dag voor de club, beschreef Kim vanuit Oslo haar nieuwe clubbespiegelingen:

Eindelijk, na bijna 8 maanden wachten, heb ik dan toch de aansluiting gevonden met een Noorse fietsclub. WTCCW mag dan moeilijk doen met ledenstops en ballotage commissies, in Noorwegen kunnen ze er ook wat van. Als ik me in september 2011 meld bij de club (met de carnavaleske naam BOC) wordt me gezegd dat het seizoen al over is en dat er niet meer getraind wordt. “Iedereen richt zijn pijlen op Trondheim-Oslo eind juni, daarna gaat iedereen op zomervakantie en daarna zijn er geen officiële trainingen meer en wordt er alleen af en toe onofficieel nog eens samen gefietst.” Mijn geduld-spieren zijn door de gehele Noorse sollicitatieprocedure al ernstig ontwikkeld, zodat ik weinig probleem heb om de winter zonder fietsclub door te komen. (klik lees meer...)

Begin maart probeer ik het weer eens. De website van de club is een bende. Ik kan nergens informatie vinden over trainingstijden of groepen. Na een mailtje met de secretaris begrijp ik dat de website inderdaad wat mankementen vertoont, maar lid worden kan ik zeker. Gewoon betalen. Nadat ik betaal, krijg ik lidnummer 1653 toegewezen. Prinses BOC d’n zestienhonderddrieenvijftigste, of zoiets. Ik mail de secretaris maar weer om te vragen wanneer er getraind wordt, maar hij verwijst me door naar de krakkemikkige informatieloze website. Dus ik maar weer rustig terug in de wachtkamer,  hopend dat de website snel gerepareerd zal worden. Na een paar weken vind ik eindelijk een mail adres van de ploegleider van de oudere-jongeren-tourgroep. Zijn voornaam is Henrik, dus dat klinkt geweldig vertrouwd. Maar zijn achternaam klinkt als Muntthee. Tja, wat moet ik hier nu weer van denken. Visioenen van afdrinken na de woensdagavond training tussen de mueslikoek en muntthee nuttigende volksdansers in Café Wilhelmina komen direct boven. Hoe groot is de kans dat meneer Muntthee een gezellige bierbuik heeft en precies om 12.01 uur ’s middags weet wat de kortste weg naar de kroeg is? Maar ja, ik wil fietsen, en desnoods met meneer Muntthee. Hij is gelukkig wel bereid om wat informatie te geven over trainingstijdstippen en vertrekpunten.

Donderdag is de eerste avond dat ik meekan. Om 18.00 uur sta ik bij het clubhuis. Maar in plaats van te fietsen, krijgen we eerst een theorieles. Een heel verhaal over trainen in je zone. Je hartslag regeert, niet je wil om een wiel te houden. Niet hard de berg opfietsen, want dan ga je buiten je zone. Ja hallo! Ik ben naar Noorwegen gekomen om hard een berg op te fietsen! Eén van de fietsers vertelt dat je ook rekening moet houden met je werk, want als je stress hebt op je werk, dan heeft dat gevolgen voor je hartslag. Ja hallo? Stress op je werk? Ik ben naar Noorwegen gekomen om geen stress meer op het werk te hebben! Wat een serieus gedoe hier allemaal zeg. Wanneer wordt er gewoon lekker tegen elkaar gefietst, geknokt om de punten, het bord van de concurrent leeggegeten? En vooral: wanneer gaan we afdrinken? Maar meneer Muntthee zwijgt. De training gaat beginnen.

Ik val met mijn neus in de boter, want het peloton is blijkbaar al toe aan een intervaltraining in zone i5. En als ik de Noorse theorie goed begrepen heb, is dit de hoogste zone. M.a.w. niet zeiken over je hartslag en zones, maar gewoon trappen tot je erbij neervalt. We rijden rustig met een man of twintig (en één andere vrouw) naar een vals plat weg van een paar kilometer tussen twee rotondes. De opdracht is simpel: zo hard mogelijk vals plat omhoog, omdraaien op de rotonde, en weer rustig terug tot de volgende rotonde, draaien en dan weer hard omhoog. En dat dan zes keer. Hoeveel sprints zitten er in het woensdagavondrondje? Ook zes? Dit moet te doen zijn. Met twintig man zijn er wielen genoeg om me in vast te bijten en naarmate we meer sprints gehad hebben, klim ik steeds verder naar voren in het peloton. Gaaf! Ik kan ze bijhouden! Ik kan meedoen! Tijdens het uitrijden probeer ik wat kennis te maken. Al snel begrijp ik dat vrijwel iedereen Trondheim-Oslo dit jaar als doel heeft, zoals eigenlijk elk jaar (voor de niet-kenners: een tocht van 540 kilometer). Er is blijkbaar een snelle groep die deze tocht in 13 uur 50 wil afleggen en de “langzame” groep gaat voor 15 uur 30. Ja hallo! Wat zijn dit voor mensen? En waar ben ik nou toch in terecht gekomen? Met mijn persoonlijke record van 22 uur 54 maak ik hier dus helemaal geen indruk! Ik begin het gedoe over hartslag, zones en muntthee steeds beter te begrijpen.

Zondag staat er een “rolig tur” op het programma. Een rustig rondje dus. Maar ja, ik heb geen idee wat men rustig vindt of hoe lang een rondje is, dus ik stop mijn zakken maar vol met koeken en bananen. Beter mee verlegen dan om verlegen!  Het weer zit niet echt mee. De Noorse buienradar zegt regen, maar het is droog als ik van huis vertrek. Misschien zit de Noorse radar er ook vaak naast? Als ik na 10 kilometer infietsen (ja dat is nog eens wat anders dan de afstand Prins Hendrikstraat – Café Wilhelmina) het vertrekpunt heb gevonden (onderaan de skipiste waar nog steeds een hoop sneeuw ligt), zie ik wel één andere renner. Hij begint vrolijk een heel verhaal te vertellen, maar spreekt met zo’n enorm accent dat ik er maar weinig van begrijp en dus maar op basis van zijn gezichtsuitdrukking op bepaalde momenten ja knik en glimlach. Gelukkig komen er al snel nog twee mannen. Meneer Muntthee blijft waarschijnlijk thuis om een nieuwe voorraad mueslikoeken te bakken. Tja, het weerbericht zegt regen en dan blijven de meeste mensen hier blijkbaar bij moeders. Ik hoor ze praten over de route die we gaan fietsen. Ik herken inmiddels, na ruim een half jaar alleen fietsen, al heel veel plaatsen, dus ik kan een beetje inschatten wat we gaan doen. Geen probleem, nog op tijd thuis voor de Amstel Gold Race. We vertrekken en ja, het tempo is echt heel “rolig”. Ik kan zelfs praten! Maar zowel op de weg letten, en klimmen, en dan ook nog småprate (mooi Noors woord voor small talk) met vreemde Noren met rare accenten, dat is niet gemakkelijk! Ik ben bijna blij als het gaat regenen en we een afdaling induiken zodat we even achter elkaar kunnen fietsen. Onderaan de afdaling duiken de noren onder een afdak. De thermometer geeft 3 graden aan. Ik prop snel een banaan in mijn mond en hoor ze weer praten over de route. Blijkbaar gaat deze ingekort worden in verband met de regen. Het is dat ik het Noorse woord voor “watjes” of “slapjanussen” nog niet ken, maar anders… We vertrekken weer als het iets minder hard regent. Als het ophoudt met zachtjes regenen wordt het tempo iets opgevoerd, maar mij krijgen ze niet los. Ik heb Café Wilhelmina op mijn kont staan, ik geef niet op en ik stap nooit af! Na 90 kilometer komen we weer in de buurt van onze vertrekplaats. Eerst wappert er één af richting huis, dan de ander. Ik vrees dat ze niet alleen vandaag vanwege hun natte pekskes direct naar huis rijden, maar dat dit gewoon de normale kost is. Fietsen zonder afdrinken is toch een beetje als Parijs-Roubaix zonder Cancellara. Ik moet die Noren nog een hoop leren!

Kim

Reacties  

#4 Erik van den Berg 16-04-2012 20:15
Wat een heeerlijk verhaal Kim. Dank. Je weet de cultuurverschil len heel subtiel en humorvol onder woorden te[SPAM]engen. Blijf het[SPAM]abants e virus verspreiden! Ooit wordt het nog wat met die Noren :P
#3 Joyce van Baar 16-04-2012 11:37
Mooi verhaal Kim. De eindhovense kou van afgelopen zondag voel ik ook nog in de botten dus enige belevings vergelijking is er wel. Maar småprate onder het fietsen dat is pas afzien, jou kennende. ;-) Ons café zat ramvol dankzij de nu al memorabele Harrie vd Bor tocht.[SPAM] />Misschien krijg je die noren nog ooit zo gek dat ze op het Wilhelminaplein komen afdrinken een mooi meer jaren plan?[SPAM] />Stug vol blijven houden lijkt mij, zet hem op groetjes Joyce
#2 Kim van Oorschot 16-04-2012 09:29
Hoi Leon, [SPAM] />Maar als ik aan een verhaal begin over alle mooie dingen van Noorwegen, dan zou ik aan fietsen niet meer toekomen.[SPAM] />[SPAM] />Je moet deze tijden zeker niet met een korrel zout nemen. Uitslagen uit het verleden geven aan dat ze er echt toe in staat zijn om dit soort snelheden te ontwikkelen op deze onmenselijke afstand. Dit is blijkbaar wat zone-training en muntthee met je doet! :cry: [SPAM] />[SPAM] />Ha det[SPAM]a,[SPA M] />Kim
#1 Leon van Gorp 15-04-2012 22:08
Hoi Kim,[SPAM] />[SPAM] />Mooi verhaal maar geen reden om voor naar Noorwegen te verhuizen dus. Die tijden van Trondheim-Oslo moet ik met een korrel zout nemen of zijn dat daar allemaal (ex-)profs? Als ik het goed heb uitgerekend zit de snelle groep op 40 km/hr incl. stops en de "langzame" groep op 35 km/hr? [SPAM] />[SPAM] />Is er in heel Oslo geen ander cluppie te vinden met andere snelheden en iets meer bourgondische inslag?[SPAM] />[SPAM] />Groetjes,[SPA M] />Leon.

You have no rights to post comments