logo wtccw3

Op pad met de mosselman

Geschreven door Joyce op .

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover. We zouden weer eens een ronde in Zeeuws-Vlaanderen gaan fietsen. Koen en Michel hadden het initiatief genomen om een oud succes nieuw leven in te blazen. Koen en Anja hadden tijdens hun voorbereidingen een “local’’ ontmoet en deze Theo bood na zacht aandringen en de nodige biertjes zijn hulp aan. Hij kon putten uit een handgeschreven “fietsdagboek” met geschikte ritten.

Uiteindelijk hebben we alleen die van de 100 km gereden. In eerste instantie waren er zo’n 13 aanmeldingen maar zondag stonden we toch des Wilhelmina’s met zo’n 26 man op het plein. Ook deze lastminute beslissers hebben er geen spijt van gekregen. De weergoden waren ons goed gezind een Zeeuws briesje en af en toe een zonnestraal, wat wil je nog meer. Het gezamenlijk vertrek op het plein verliep vertrouwd rommelig maar iedereen wist op tijd Philippine, de nr. 1 mosselstad, te bereiken.

Na het omkleden konden we eindelijk met onze route kapitein Theo kennis maken. Zijn Zeeuws dialect was wel even wennen maar fietsen verbroedert en die taal bleek echt universeel. We gingen voor de eerste koffie van die ochtend, op naar Ijzendijke.

Een klein valpartijtje op een smal bospad met een grote groep Belgische renners leek roet in het eten te gooien maar Anja, gewend aan wat littekens, stapte keihard weer op. Na 13 km met onderbreking van een flink pad gladde kasseien wisten we de koffie extra te waarderen. Daarna in vol tempo verder, wat niet mee viel met zo’n grote groep. Toch vonden we het prettiger bij elkaar te blijven en reden we voor ons, bijna onbekende begrippen, goed 2 aan 2 in een strak tempo van rond de 32 km per uur. Hup “de diek op” waar we eenmaal aan de kustlijn via Cadzand-bad eindelijk de zee zagen. Een enkele wandelaar zwaaide ter aanmoediging naar ons en een enkele een verwensing maar we probeerden zo rustig mogelijk te fietsen om ook nog van het uitzicht te genieten. Na zo’n 67 km legden we aan bij Breskens aan de haven waar we ons te goed deden aan vis, friet en bier of cola. Daarna de diek weer op richting Terneuzen, één keer lek, het leek door Michel zo gepland. Want we waren toevallig vlak bij het monument voor onze Canadese bevrijders. Hoe toepasselijk zo net na 18 september er daar in Zeeuws-Vlaanderen bij stil te staan.

Weer in Philippine op naar Theo zijn stamcafé voor de eerste afdronk. De Hendrik was er heilig bij wat roken betreft, dus één glaasje was genoeg. Degene die op tijd terug wilden om onze Ben met zijn 70e verjaardag te gaan feliciteren gingen alvast richting Eindhoven. Anderen kregen waar ze eigenlijk voor kwamen de heerlijkste mosselen en een nog gezellige nazit, we proostten op Theo en op Zeeuws-Vlaanderen. Het is er prachtig en de wegen zijn lang en recht, weinig verkeer op zondagen zo buiten het seizoen. Om 18.00 uur reden we voldaan richting ons vertrouwede Brabant.

Michel, Koen en Anja en Theo kei bedankt.

You have no rights to post comments