logo wtccw3

3TU-driedaagse technisch gezien geslaagd

Geschreven door De Voorzitter op .

Negen WTCers leggen bijna 500 km af in tropische omstandigheden. Wetenschappelijk bureau concludeert: hydrateren moet je leren!

tegeltje3tuOch wat wou de voorzitter na haar laatste baanwissel graag weer eens een keertje op de fiets naar haar werk. In plaats van dat ze uitgelachen werd -dat werk is namelijk aan de TU in Delft- wordt er bij WTC Cafe Wilhelmina dan gewoon een nieuw evenement verzonnen en op de kalender gezet. Omdat ze In haar nieuwe baan via een samenwerkingsverband aan de 3 TU's verbonden is, werd  in het jubeljaar rond de Ronde van het ED het idee geboren voor de Ronde van EDEE: een driedaagse tocht langs de technische universiteiten van Eindhoven-Delft-Enschede en dan weer terug naar Eindhoven. Het plannen van de route werd overgelaten aan het Wetenschappelijk Bureau vd Genugten -met roots in Enschede tenslotte- en de afdeling innovatie in de persoon van Wim (TU/e-alumnus). De voorzitter wist een bevriend stel uit Delft op fietsvakantie te jagen, zodat hun leegstaande huis kon dienen als onderkomen te Delft. Oud-lid Pierre Jansen, verbonden aan de Universiteit Twente, regelde de verblijfplaats in Hotel Logica op de campus in Twente, treffend genaamd naar de wetenschappelijke specialiteit van de voorzitter.

Lees hieronder het verslag. Een fotoreportage is HIER te vinden.

Vrijdag: TU Eindhoven - TU Delft (118 km)mensagitatstart
Op vrijdag 9 juli zullen een aantal mailproviders opgelucht ademgehaald hebben. Net voordat het exponentieel toenemend e-mailverkeer tussen de 3TU-genoten de grenzen van de capaciteit zou overschrijden, kwam het rond het middaguur abrupt tot stilstand. Klokslag half 1 stonden Ben, Wim, Kim, Albert, Moniek, Anja, Geert, Francien klaar voor vertrek. Anja had haar auto ter beschikking gesteld als volgwagen, en deze in stijl beplakt met de route van de dag. Bert was geheel spontaan op komen draven om ons een stukje op weg te helpen. De drang om Eindhoven bijtijds te verlaten was groot bij de voorzitter: we zouden snel een foto maken bij het monument Mens Agitat Molem aan de Kennedylaan (van TU Delft Alumnus Dom van der Laan), en dan meteen Eindhoven uit. Dit was kennelijk teveel tijdsdruk voor ED-tv: er waren geruchten dat we bij de TU/e-campus geinterviewd zouden worden over ons project, maar het liep helaas uit op een no-show van ED-tv. Of misschien waren we al weg toen ze kwamen: we volgden ons strenge vertrekschema, in het kielzog van chaperone Bert die ons via creatieve alternatieve Spooren Eindhoven uitfietste, Dit nog voordat de GPS-ers konden protesteren dat het niet volgens de track was.

volgwagen"Mens agitat molem" is het motto van de TU Eindhoven, en betekent: "de geest beweegt de materie". We hadden vrijdag al meteen behoorlijk wat geest nodig om onze eigen materie per fiets door de hitte te bewegen. Het werd duidelijk dat we te maken hadden met extreme omstandigheden. De maximale temperatuur gemeten op de meetapparatuur van Kim: 38 graden celcius (op dagen daarna maximaal 36, maar gevoelstemperatuur was zeker hoger). Materie liet zich moeiteloos van vaste toestand (ijs in de bidons en ijsjes) naar vloeibare toestand (water) naar dampend zweet omzetten. Via verjaarskaarsrechte stukken uit Kim's vlaaitocht van vorig jaar, stoomden we al snel door via de Loonse en Drunense Duinen naar Drimmelen, waar we (met volstrekt lege bidons) Anja (met een ijsje!) aantroffen voor de eerste wissel.

Francien scheurde van Drimmelen met de auto naar Delft (niet zonder eerst nog even wat extra biertjes in te slaan), en zag vanaf de snelweg de Wilhelminafietsers als een stelletje processierupsen de Moerdijkbrug afrollen. Maar we zouden het niet over eikenprocessierupsen hebben (alleen van het woord al krijg je psychisch jeuk)... De fietsers maakten zich ondertussen op voor een minicruise van Dordrecht naar Rotterdam. Wordt een bidon nog wel eens Drinkbus genoemd, op de Waterbus bleek echter geen druppel drinkwater te zijn. Wel was er televisie, maar de conducteur van de waterbus presteerde het om precies in de laatste 400 meter van de massasprint-finish van de Touretappe recht voor het TV scherm op zijn strepen te gaan staan, om Albert te laten betalen voor de overtocht. Kennelijk had Albert toch nog een paar druppels water in zijn lijf, want de stoom kwam uit zijn oren.

moniekmulticultiBij de Erasmusbrug stond Francien weer met haar fiets te wachten, om nu eindelijk naar haar werk te fietsen (op vrijdagavond om half 7!?). Na een saluut aan kabouter Buttplug en een kaarsrechte doch schilderachtige route langs de Schie werd dit doel bereikt. De TU Delft is duidelijk ouder dan de TU/e (1864 vs 1956) en beroept zich dan ook op Grieks in plaats van Latijnse beeldspraak voor de techniek. De TU Delft heeft namelijk geen motto maar een mascotte, Prometheus, die het vuur van de goden stal. Dit omdat de goden de mensen maar schaars bedeeld hadden met talenten, en met het vuur konden ze plots van alles maken. Prometheus verdiende dus een saluut, maar niet te lang, want dat vuur dat ie vasthield was iets te heet vandaag. Snel werd doorgereden naar de oase aan de Oostsingel, waar dankbaar van Prometheus' vuur gebruik gemaakt werd voor het aanrichten van een feestmaal bij kaarslicht.

Veronique had ondertussen ook een lange dag achter de rug: toen ze per trein aankwam in Delft, zag ze eruit of ze finishte na een shoppingmarathon met haar verzameling tasjes. Dit bleken echter de fourageringstasjes voor de komende dagen. Minstens zo moe als de rest plofte ook zij op een van de diverse slaapplekken in huis. Albert probeerde het buiten in de moestuin, maar zijn slaapzak bleek te warm, dus verhuisde ook hij uiteindelijk toch naar binnen.

Zaterdag: TU Delft - Universiteit Twente (217 km)
Na een intense onderhandeling op vrijdagavond over de vertrektijd op zaterdagochtend, tussen thermofoben (6 uur vertrekken!) en de somnofielen (9 uur ontbijten?), stonden we op compromistijd 8:00 uur ontbeten en wel klaar voor vertrek - te wachten op uber-thermofoob Wim. En na de foto-start (is weer eens wat anders dan een foto-finish) bleek Albert opeens nog te moeten pompen... Zo reden we langzaamaan weg uit Delft, en langzaamaan kwamen we in steeds wetenschappelijker sferen. Anja deed onder haar witte fietsbroek zichtbaar aan string theory (de rest had meer een zwart gat). Biologisch gesproken passeerden we lama's, lakenfelders, en -helaas- hier en daar, of eigenlijk overal, de eikenprocessierups. Maar die zouden we niet noemen. Bijzondere vermelding, misschien meer gastronomisch dan biologisch, verdient de school haringen (met uitjes) die we tegenkwamen in Montfoort, een aangename ontmoeting zo rond koffietijd (half 11), en een uitstekende bron van NaCl, Omega 3, 6 en wat dies meer zij. Het effect was meteen voelbaar en inspireerde sommigen tot het fungeren van hulpmotor voor een electrisch aangedreven riksja die de brug niet opkwam. De hitte maakte dat ook Freud er regelmatig bijgehaald kon worden om het onderbewuste te ontleden (zoals de uitspraak "de krentenbollen liggen in de oven", terwijl toch echt bedoeld werd te zeggen "in de auto" - maar de auto was inderdaad meer een bakblik).koffietijd
Door de boottocht op vrijdag hadden we de toeristische route via Kinderdijk al overgeslagen ("Mentem non agitant Molens", ofwel, de molens interesseren ons geen zak). Zo zouden we gedurende de hele tocht diverse pittoreske historische stadscentra en alle nationale parken van Nederland voorbijstuiven, met de blik afwisselend op een achterwiel of op oneindig -waar zich een bad met ijsklontjes scheen te bevinden. In het Groene Hart kregen sommigen plotseling eensgezind zin in schaatsen. Verder hadden we alleen oog voor terrassen. En benzinepompen, die zich ontpopten tot ware oases. In het pauzerestaurant in Loenen wilde iedereen plots naar het invalidentoilet: dat daar wel koud water te krijgen was, ging als een lopend vuurtje over het terras.
Terwijl de voorzitter begon te strooien met gele kaarten voor overtredingen van de verkeersregels (Oranje was er zondag niks bij), ontpopte Kim zich tot compromisloos aanhanger van een solide fundering voor deze wetenschappelijke tocht (terwijl Grondslagen toch niet haar vak is maar dat van de voorzitter). Dit mondde uit in een typische Wilhelmina-schisma: bij het zien van het zoveelste zandpad, koos zij voor het motto "mens agitat noodrem". Voor minder dan 100% garantie op asfalt weigerde ze de track nog langer te volgen. Een aantal gescheiden kilometers verder, na nog maar eens een drankje om de gemoederen te koelen, dit ook op twee gescheiden terassen (100 meter hemelsbreed uit elkaar), volgde alsnog een vereniging. Onder protest werd geaccepteerd vanaf nu de ANWB-bordjes te volgens in plaats van de track. En zo tikten er nog wat kilometers bij voor de campus van de Universiteit Twente werd bereikt...chinesemuur
Bij aankomst in Hotel Logica was alles weer snel vergeven en vergeten. Dankzij perfecte voorverkenning door de chauffeur van het laatste uur, Moniek, vestigde al snel een tijdelijk restaurant "De Chinese Muur" zich in het binnentuintje van Logica. Nog voor het verkoelend onweer losbarstte, was bijna iedereen op stok.

Zondag: Universiteit Twente - TU Eindhoven (157 km)
De laatste dag begon met geweldig lekkere verse croissantjes in het conferentiehotel van de UT. Na toediening van koffie en alvast alweer wat ijswater, ontwaakte ook Ben en realiseerde hij zich dat hij zijn gekoesterde Atlanta T-shirt in het toilet van de Logica had achtergelaten. Als aangewezen chauffeur (het beginparcours van deze dag had hij al wel eens gefietst), vertrok hij hierdoor iets later, terwijl om 9 uur het aftellen van de laatste kilometers voor de fietsers kon beginnen.
Kim hield nog even vast aan haar motto van het einde van de vorige dag, en loste bij het zien van het eerste zandpad na ca 15 km Ben maar meteen weer af als chauffeur. Was het toch handig dat hij wat later vertrokken was: hij reed net voorbij. Het viel ons allen enorm op dat de schoonheid van het landschap plotseling een stuk achteruit ging zodra we vanuit Twente de Achterhoek inreden. Ben verontschuldigde zich diverse malen voor het ongemak, maar je moet er nu eenmaal even doorheen als je van de hoven van Twente naar Eindhoven wil.
Inmiddels hadden de magen van de deelnemers zich ontwikkeld tot zwarte gaten, vooral waar het de vochttoevoer betrof. Een rondje bestellen in Terborg: "mag ik van u twee ice-tea en een koffie?", "mag ik dan 2 cola en een appeltaart met slagroom?" en zo acht keer.... Het moet een recordomzet geweest zijn, zeker gezien het feit dat het terras speciaal voor ons alvast open ging. Ben die even naar het toilet was (om zijn bidon weer eens te vullen) en cola (!!!!) bestelde, kreeg dan ook meteen de wedervraag: "wilt u er dan 2 of 3?".

De innovatie van de laatste dag zat vooral in de methoden het aantal nog te fietsen kilometers positief te benaderen: "we hoeven nog minder dan 100", "vanaf nu nog een gewone zondagochtend" (nog 75 km), "nog maar een woensdagavondrondje " (nog 53 km), "we hebben vandaag al meer dan 100 gefietst", "hoe spel je het aantal kilometers in Romeinse cijfers?" (geinspireerd op de kerk in 's-Heerenberg, uit MCMLXXXXVIII).
Terwijl in de Tour de France ondertussen enkele renners van naam van hun fiets vielen, oefenden Anja en Veronique hun Latijnse en Duitse naamvallen. Dat laatste zodat we ook bij de korte doorkruising van Duitsland voldoende zouden kunnen bestellen. Weer in Nederland, bij nog maar een ijsje en een blikje fris in Beugen, zagen we een glimp van die Touretappe. Was dat nu alweer "Ted de la Course" die mee was met de ontsnapping? Je zou 'm moeten opstellen voor de Tourtoto, maar gek genoeg vind je 'm nooit in de uitslagen. Pogingen om verder op de hoogte te blijven van de etappe naar Morzine mondden bijna uit in een valpartij van onze razende reporter Wim met de oortjes in: plots rolde zijn koptelefoontje zich om zijn achteras en was het einde verhaal. Gelukkig niet voor Wim.oranjebakfiets
We waren bijna vergeten dat er ook iets met voetbal was, totdat we in Gemert een bakfiets met "Sap van Oranje" passeerden. Wat een oase, ijskoude Jus d'Orange, zomaar gratis voor niets van een aantal Oranjefans. Oranje Boven! Helaas had de bakfiets een lekke band, anders waren ze nog met ons meegefietst naar het plein. Wijzelf kwamen daar aan op het moment dat ook Andy Schleck finishte, Voor ons was dat na bijna 500 km in 3 dagen.

Ook niet-technisch gezien, waren het al met al drie geweldige dagen. Waarin veel mensen veel materie ver hebben voortbewogen: Mens Agitat Molem. Quod erat demonstrandum. Maar het motto dat voor deze 3TU-driedaagse in de boeken mag, is toch: "Hydrateren moet je leren (zeg maar)". En daar drinken we op!

You have no rights to post comments