logo wtccw3

Crique 2012

Geschreven door Koen op .

Heroiek bij de Crique

Zaterdag 25 augustus 2012 vond de jaarlijkse Cyclo Claude Criquielion plaats in La Roche en Ardenne. Op initiatief van een pretentieuze Wim Dries werd een afvaardiging van WTCCW om 6u 's ochtends in de dappere Toyota gedirigeerd waarmee we vlot en thermosflesledigend richting La Roche rijden door weer en wind. De tablets en I-Phones maakten overuren zoekend naar de weersvoorspeller die toch een aardige dag voorspelde.

Hoe kan het dat in Belgie alles beter georganiseerd lijkt rondom een wielertocht? Soepel vonden we een parkeerplaats, en al vlot wachtten we op het startsein; 9u. Wim, Leon en ik tussen het gepeupel, en Prins Albert tussen de bevoorrechtten. Hij had vorig jaar goud, zodoende.

koen_tijdens_criquieDan fietsen; heel veel omhoog en omlaag, en in het begin voor mij wat teveel drukte met afdalen; links en rechts komen mensen voorbijsteken door mijn veilige afstand tot mijn voorganger heen. Het weer wordt beter en beter. Fijn, want de (af te dalen) weg wordt ook droog. Het gaat goed, ik kan met vlotte groepjes mee en t schiet lekker op. Ik hoor de adviezen tijdens de heenreis van de ervaren criquie-rijders nog: laat je niet verleiden om boven je macht mee te rijden. Achteraf gezien is dat precies wat ik toch doe. De verleiding is groot omdat ik met een lager tempo op de drukke eerste kilometers zo vaak in het gedrang kom.

Pittigere hellingen komen tussen km 70 en 100, dacht ik. Waarheid is dan na 70 km het echte werk begint en dat dat niet echt meer ophoudt. En er is wind... best veel wind, tegen.

Bij Eetpost 2 (na 130km) staat Albert al een tijdje te wachten, Leon kwam daar net vóór mij aan en Wim komt na mij en is zo snel weg (met de rest) dat ik ze nooit zag vertrekken.

Dan wordt t voor iedereen zwaar; 'Op de Cote de Laidprangeleux 15 km voor het eind had ik een inzinking maar dankzij de categorie 50+ / 80- rijders van WTCCW (Albert en Leon, red.) kwam ik erdoorheen', aldus Wim.
goud_goud_goud_en_zilver_kleinMijn dip zag er heel anders uit; die was toen al ruim een uur aan de gang. Ik moest groepjes laten gaan, vooral bergop zag ik ook heel veel mensen voorbij fietsen. Kijkend op mijn gps zag ik de goud zachtjes vervagen. En even na de 2e eetpost (snel water pakken, een paar tuc-koekjes, jammie, en fietsen meteen weer) stond ik op de Cote de Beffe stil. Kramp. Wachten, gelletje naar binnen knijpen, 4 dextrootjes naar binnen en een halve bidon water. Nog even wachten en voorzichtig op de fiets. Het gaat weer. Pffieuw, ik kan weer verder. En wat een meevaller, de laatste 10km gaat steil bergaf over een fantastische weg met lopende bochten. En vóór mij een potige volendammer die kop trekt op vals plat, dat schiet lekker op.

Wim met zijn 'chaperones' zijn op tijd binnen voor goud. Fantastisch! Goed ingedeeld, en ervaring omgezet in resultaat. Wim staat te glunderen met zijn diploma (zie foto). Voor mij heeft de dip zijn invloed op mijn tijd, en toch ben ik dik tevreden. 6.20u mocht ik erover doen voor goud (de anderen kregen 6 uur 35 voor 'geriatrisch goud', categorie 50+).

You have no rights to post comments