logo wtccw3

35 jaar WTCCW - historische speeches op het slotfeest 2012

Geschreven door De Clubideoloog + een Oud-voorzitter op .

[door clubideoloog Jan van de Sande] - Hoe is het zo gekomen en vooral wanneer?

1977.. .  We verkeerden nog in de koude oorlog   en in het analoge tijdperk. Alleen de jonge professor van der Genugten had op zijn werk een computer en die nam ‘n hele kelder in beslag. Het was het eerste jaar met zomer- en wintertijd. Joop den Uyl had als premier bij de formatie net z’n overwinningsnederlaag geleden. Hans Neutkens stak als nieuwe mede-eigenaar van Wilhelmina z’n neus aan het venster en gaf het toch  al van activiteiten bruisende café een  - wat je nu zou noemen- nieuwe boost. Geheel belangenloos natuurlijk. Wij, de kring van vaste klanten waren nog jong, langharig en redelijk zorgeloos, hoewel een aantal al gescheiden was of op weg daar naar toe. Het leven was nog overzichtelijk  en Nederland had de beste voetballers en wielrenners in de hele wereld.  Het was in die tijd dat 2 vrienden in Wilhelmina meenden dat ze toch iets met hun lijf moesten doen , naast dat drinken in rokerige holen, discussies voeren over alles en niets  , nachtbraken en achter soms onbereikbare vrouwen aan.

En zo reden Harry van den Bor  en Wim van der Mark van tijd tot tijd een rondje  naar de Zomerhof  en soms iets verder. Soms met enkele barkeepers ( Scheep lid no 3 bijv.) , vaste klanten en de Neut tegen een ander café ( de Vredesduif) of  juist  naar  een ander café :de Kinderen van Dijck in Riethoven, Nelly Wijsbek op het Loon of Dommeler kermis maar eerlijk gezegd het mocht tot najaar 1981 letterlijk genomen geen naam hebben. Hooguit in de kop van Wim.: ..’heel Nederland ondergebracht in verenigingsverband. Alles zoveel mogelijk vastleggen, misschien  dat ik me dan wat veiliger ga voelen in deze chaotische wereld’  Einde citaat. En dat ‘ heel Nederland’ moest in ieder geval beginnen in Café Wilhelmina en dus moest er een wielerclub komen met hem Wim v.d. Mark als voorzitter  en een clubblad met hem als enige redacteur,hoofdredacteur en eindredacteur , met hem als  eenhoofdige koersleider met een fluitje , met een jaarverslag  waarin door hem alles werd geregistreerd, maar dan ook alles.

Na uitgebreid factchecking kan ik jullie meedelen wielervrienden dat  - met veel gesjoemel met data  - een zekere Stapel is er niks bij – ergens in 1981 met terugwerkende kracht door 2 leden met een laag lid nr –de WTC Café Wilhelmina is opgericht in het najaar 1977. Bordje voor aan de gevel bij Wulhelmina en klaar is kees. En door dat gesjoemel bestond en bestaat de wielerclub zelfs een half jaar langer dan de WilhelminaFanfare, onze zustervereniging en daar ging het Wim om  en  zo ontstond er met medeweten van de vroegere uitbaters spreiding van alle  jubilea, 2 keer feest, 2 keer revenuen. Geheel belangenloos natuurlijk.

Daarom Wielervrienden vieren wij nu , najaar 2012 35 jaar WTC Café Wilhelmina en in het voorjaar van 2013  35 jaar Wilhelmina Fanfare. Zonder enig bezwaar van de huidige uitbaters neem ik aan  en geheel belangenloos natuurlijk.

Maar hoe dan ook, het blijven iconen van onze WTC . Wielrennen is per slot van rekening een schelmensport. In Wim, lid no 2 en zelfbenoemd voorzitter symboliseerde zich de club met alle reuring eromheen waarvan hij het spel  via het krantje – De weg naar de Zomerhof -   20 jaar lang zelf op de wagen zette.  In Harry , lid no 1 –  regisseur van 101 tochten - symboliseert zich de pur sang fietser, de flyer, de stylist, waarvoor fietsen  ‘n way of life was, een onweerstaanbare drang zomer én winter.  Hij was dan  ook de oprichter van de veldrijtak. Op zondag 4 november 1984 werd onder zijn leiding de eerste WTC veldrit  verreden. Op de kop af dus 28 jaar geleden, waarvan graag acte morgenvroeg.

Genoeg over oprichting en oprichters . In ieder geval zal al duidelijk zijn geworden dat onze Vereniging naast een hoog sportief gehalte ook een hoge cultstatus heeft verworven en behouden. Verhalen, anekdotes, symbolen en rituelen, tradities, maar vooral namen en rugnummers hebben daartoe bijgedragen. En dan kan een inmiddels vermaard socioloog en filosoof als Bas van Stokkum  ooit in zijn nihilistische periode hebben beweerd dat de WTC café Wilhelmina  geen enkele bijdrage heeft geleverd aan de morele vooruitgang in de samenleving , hij is zelf als lid no 41 een cultuurdrager van het eerste uur.

Van de eerste 100 leden – we zitten nu al geloof ik aan 450 – is nog 10% met een grote regelmaat actief renner in de hogere regionen van de club en nog 10% bij de E-rijders, maar het cultgehalte binnen deze 100 is vele, vele malen groter waarbij een lichtelijke overdrijving m.i. gerechtvaardigd is.

De familie van de Nieuwenhof bijvoorbeeld die met de hele stamboom  -Hein,(14) Mon(23) Frank,(15) Patrick(154) Anke(74) -met duurzame of wisselende aanhang, en vrienden van ( een jongen met een grote mond om eens wat te noemen) in de jaren ’80 lid zijn geworden. Allemaal geboren met de ware koersmentaliteit ( ik heb hier een kinderfoto met 3 broers , waarvan Frank zittend op de gezamenlijke  racefiets; ook  toen al moest ie z’n fragiele enkels camoufleren) . Ze waren bereid om iedereen te flikken, ook elkaar, Ze waren ook vanaf de geboorte  100%  retro , jaren 50 retro natuurlijk; 100 % cult ook. Ze kwamen, zagen en overwonnen, tot diep in de jaren ’90.  Hier  heb  ik ook nog een foto van de aangetrouwde Dick Hemmes ( lid no 18) toen ie nog dun was , samen  met die jongen met een grote mond ( no 22) in de toenmalige traditionele koppelkoers .

En wat te denken van figuren als de Hoey ( no 35) Ouwe Joop ( no 11) Jonge Joop(27)  Ton Korenman ( 49) en emeritus Hoogleraar van der Genugten, ( 12) allemaal pure clubcult. De Weg naar de Zomerhof heeft er soms dubbeldikke specials aan gewijd. Nog 5 jaar verder en het zijn stripfiguren geworden als ze het al niet zijn.  De Hoey was de Hoey, begeerd met en zonder fiets, popmuzikant en huisschilder, in die tijd blijkbaar een bijzonder aantrekkelijke combinatie . Ouwe Joop, volgend jaar 80, is al 30 jaar oud, Jonge Joop is al 30 jaar jong, maar ja hij bracht ook de herenliefde mee. Ton Korenman, ambachtelijk  grafisch vormgever . Nooit is een naam ambachtelijk meer vervormd. Toni Koremani was mede-ontwerper van 2 clubshirts, die tot hete conflicten, ja zelfs bijna handgemeen hebben geleid. Het geel/rood grijze dessin met en zonder het vlekje van Rens en het beruchte grafzerkendessin.  Dan Prof. van Genugten:  kwam ooit groen, slank,onbedorven, geheelonthoudend en zonder wielerbesef bij de club. Alles is bij hem daarna verdrievoudigd: zijn gewicht, zijn gebloktheid, zijn uitsmijters, zijn routekennis,zijn inkomen, zijn bijnamen, zijn afdrinkvermogen .. maar hij blijft maar doorstoempen, deze 69 jarige Brabantse Tukker en Grolschadept.

Niet ontbreken in dit rijtje mag het laagste lidnr ( no 7) dat nog bijna elke zondag voluit meekoerst als ie tenminste niet gevallen is. Onze topfotograaf en vrijgezel Rens van Mierlo.  Lucky Rens hoopt volgend jaar zijn 25e val in clubverband te vieren en ik vraag het bestuur hem  dan ook in 2013 te eren met de WTC Café Wilhelmina Oeuvrepechprijs Het wachten is nog op een chique designfotoboek van hem met als titel : “de kunst van het vallen”.

Tot de cultfiguren kan toch ook nog Michel Meijers ( no 72)worden gerekend, wel breje cult.  Ja, die Michel , in ’98  de tweede voorzitter geworden na Wim v.d. Mark en daarna als vanzelf  miljonair.  Maar dat  kan allemaal in onze wielerclub.  Het geeft nieuwe leden misschien aardige toekomstperspectieven.Tsja wie het breed heeft en breed is kan het ook breed laten hangen, met een wijntje erbij natuurlijk !

Prominent lid is ook Wim Dries, no 71. Hij  nam als lid in  zijn kielzog het halve Witte dorp mee, te beginnen met onze huidige onvolprezen voorzitter Leon van Gorp, die als lid no 107 door mij eigenlijk nog niet genoemd mag worden. Samen werden ze ooit tot held gebombardeerd zij het  wel op gepaste afstand van de beroemde groep 3 x moraal.  Maar door die Witte Dorp-invasie  werd onze club wel ‘n stuk gezonder, minder zuiperig a.h.w. , sneller  ook, met vooral meer uithoudingsvermogen op de lange afstanden, in het begin van deze eeuw wel heel lange afstanden ( Parijs, Londen, Berlijn)

En de vrouwen dan  .. 20% van de lidnrs onder de 100 en we hebben het over de periode 1981 – 1987. En dat is als maar doorgegaan. Fietsen kent geen glazen plafond. En afzien laat dat maar aan  meisjes over. En meteen al functies claimen. Zo is Bea Neutkens- Franssen , het eerste vrouwelijk lid , no 9, jarenlang algemeen adjunct geweest in het bestuur. Nog altijd geen idee wat die functie inhield , maar ik weet zeker dat Bea samen met Wilma Eilers, lid no 21 onnoemelijke bijdrages heeft geleverd aan de emancipatorische ontwikkeling  in de club en ver , heel ver daarbuiten.   Eind 1987 waren de volgende functies al in vrouwelijke handen: penningmeester,algemeen adjunct,clubpsycholoog,manager, beschermvrouwe, mascotte en hoofdfelicitatiedienst. Ja, daar zijn wat felicitaties door het bewuste hoofd van dienst uitgereikt. Gezien deze emancipatorische ontwikkeling mag het dan ook niemand verbazen dat de bestuurlijke macht in de 21 eeuw gewoon door de meisjes  is gegrepen en zonder slag of stoot.

Genoeg rugnummers en namen. Francien heeft er nog zat over.

Bij de slotmaaltijd van 1985 hield ik als kersverse verenigingsideoloog mijn eerste toespraak  en die ging over tradities en bood tot slot het bestuur en de club een kaart aan met beschrijving van de Ronde van Vlaanderen 1985 bestemd voor de kalender van 1986. Sindsdien staat de Ronde op ons programma en zo maak je terwijl je vernieuwt tradities. Soms moet je zo’n traditie weer extra cachet geven met een symbool. Ik noemde in die maidenspeech in ’85 als een van de eerste dingen het traditionele fluitje van de voorzitter dat we weer horen klinken bij de opening van het seizoen. Hier is dat originele eerste fluitje van de toenmalige voorzitter. Het enige wat ik zelf uit de erfenis van Wim heb overgehouden. Ik heb het 10 jaar bewaard, maar het moet nu weer dienst doen vind ik.  Kan Leon van Gorp even naar voren komen. [Leon neemt fluitje in ontvangst.]

Tot slot. 35 jaar WTC Café Wilhelmina. Dat lijkt een lange tijd, een half actief leven, maar ik besef nu dat lang toch heel kort kan zijn. De club is qua aantal groot gegroeid, maar niet uit zijn voegen. De menselijke maat is behouden gebleven. Iedereen kan elkaar nog kennen. We hoeven geen where-abouts bij te houden en hebben geen last van epo. Ook Jan Gisbers is daar nu te oud voor. Het is een boeiende en bloeiende club , dorstig van inborst, het verleden koesterend, het heden genietend en gretig naar de toekomst. 40 jaar wordt een makkie, 50 is gewoon haalbaar met de slogan die ik las in een stand op de afgelopen DDW: fietsen maakt van een mens een optimist. En  ik wil dan ook eindigen met  een oud gezegde van de Neut: ‘ mannen en meisjes van WTC café Wilhelmina, ik ben trots op jullie ‘

[door oud-secretaris, oud-bijna aanstaand voorzitter en oud-voorzitter (2006-2011) Francien] - Het ware wielrennen?

En zo werd het 1998, na 20 jaar en 50 exemplaren van De weg naar de Zomerhof. Een belangrijk kantelpunt in het wielrennen, zoveel moge ook de afgelopen weken duidelijk geworden zijn. In de nasleep van de Tour du Dopage was er behoefte aan verandering. Alles moest anders worden. Nieuwe helden moesten opstaan.
Wim voelde het net zo. In de epiloog van het 50e nummer van het cluborgaan waarin hij op zijn manier de chaos in de werkelijke wereld bestreed, schreef hij dat er een einde kwam aan een tijdperk:

"Na 20 jaar is het hoog tijd dat de aanstormende jeugd de leidsels in handen gaat nemen. Bijtijds wegwezen, voor je weggestuurd wordt. Of, om in wielertermen te blijven, als je de hoogste cols hebt gehad, dan wordt het tijd voor het terras."

Tegenwoordig -sinds Steve Jobs- heet het vermogen dat Wim had een "reality distortion field": het vermogen om de realiteit zich te laten aanpassen aan je verhaal. Dit vermogen laat zich niet in een biologisch paspoort uitdrukken in watts per kilogram. Wel hebben de recente onthullingen rond Lance Armstrong  duidelijk gemaakt dat je er zeven Tours mee kunt winnen. Voor zo lang als iedereen het gelooft.

Sinds kort is het grote verhaal echter “uit” in het wielrennen. Het is overal crisis, helden uit wetenschap, wetkunde en wielerwereld worden ontmaskerd. Er is een roep om de waarheid. Het blijkt dat ook na het kanteljaar 1998 niets was wat het leek. Dat er niks veranderd was.

Steeds vaker wordt ook de pers daarbij ter verantwoording geroepen. Het is in zulke turbulente tijden geen wonder dat een orgaan als het Vals Plat dit najaar een wat noodlijdende status heeft bereikt. Niet alleen vanwege de concurrentie met online media zoals de website, Twitter en Facebook (onlangs leidde een foto van soepingredienten van Liesbeth nog tot een opkomst van Project X-achtige proporties voor de soep in het huis van de voorzitter).

Het Vals Plat heeft namelijk, net als haar voorganger "De weg naar de Zomerhof", wat de waarheid betreft altijd wat boven haar stand geleefd. Maar de laatste jaren hebben vaste toeleveranciers van doorwrochte bespiegelingen zich net zo schielijk teruggetrokken als Mart Smeets met zijn boek over Lance in de competitie voor de NS Publieksprijs.
Veelzeggend in dit verband is de flaptekst van het boek "Wat een hufter" (2010) zoals afgedrukt in het Vals Plat op de plek waar eigenlijk een column van Lomme had moeten staan: "Hij publiceerde eerder onder meer verschillende boeken op het snijvlak van filosofie, psychologie en sociologie […]. Daarnaast is hij de vaste columnist van het tijdschrift Vals Plat. Hoewel de redactie van dit tijdschrift heeft bevestigd dat zijn bijdragen vooral opvallen door afwezigheid, en hij in toenemende mate deadlines geweld aandoet, dit tot ergernis van de redactie. Deze zal daarom vanaf de volgende editie Mon vd Nieuwenhof als nieuwe columnist  verwelkomen. Van den Nieuwenhof is bekend van verschillende boeken over groepsprocessen, zoals "De groep Mon" (2007) en "Fietsen met mijn vrouw (2010), een genuanceerd doch helder betoog over keuzestress."
Helaas hebben we sindsdien de bijdragen van Mon vrijwel net zo vaak zien verschijnen als we hem nog op de fiets zien.

Maar het zou te ver gaan om te beweren dat de clubpers haar taak in de waarheidsvinding al die jaren heeft laten liggen. Natuurlijk ging daarbij bijzondere aandacht uit naar vertegenwoordiger van het oude wielrennen "pur sang" (pardon my French): Jan Gisbers, die prompt (ere)lidnummer 300 kreeg toegewezen.

Toen in 2006 de frisse wind van Kim plots was gaan liggen, trad een splinternieuw bestuur aan, met een secretaris die zichzelf nog een lidnummer moest geven, zo vers, en een voorzitter die zich van Jans verleden vooral herinnerde dat je moet uitkijken met het eten van kip tijdens de Tour. Iemand met bruikbare adviezen dus. Jan bood zich aan om de club in te wijden in de geheimen van het wielrennen en gaf maar liefst 3 cursusavonden. Dit leidde echter niet meteen tot betere prestaties, of grotere veiligheid, wel wist Jan zijn eigen fietsendokter Gerrie van Gerwen in ons peloton te wurmen.
Waarmee het bestuur zich de gram van Gramser op de hals haalde: Jan kostte hem klanten. Zelfs Piet had op advies van Jan een nieuwe fiets gekocht! Dit gelezen hebbende snelde Piet natuurlijk meteen naar Carlo om de boel uit te praten, maar gek genoeg beweerde vader Gramser dat Carlo al sinds zijn 9e meer een brief geschreven had, dus dat een rectificatie op zijn plaats zou zijn. En Carlo schreef prompt een ingezonden brief om te vragen wat dat was, een rectificatie.

Maar Jan ging verder. In een speciale Pinkstereditie van het Vals Plat (door Jan prompt Vals Blad gedoopt), staat te lezen hoe Jan met zijn nieuwe vriendin op het Pinksterkamp 2006 verscheen en opvallend lichtvoetig de heuvels op danste, ondanks zijn toch pensioengerechtigde leeftijd. Jan had stiekem getraind, kennelijk vooral de oudste beweging ter wereld, en dat ging hem een tweede jeugd opleveren – maar voor de vriendin moest er een ambulance aan te pas komen. Het document met het volledige verhaal zal binnenkort als bewijsstuk op de site gepubliceerd worden. Het zou ons niet verbazen als Jan het effect van deze nieuwe en geheel legale trainingsmethode in zijn hoofd had toen hij een jaar later een dames-tijdritploeg besloot te gaan coachen, mede mogelijk gemaakt door het sponsor-banaanbod van Michel. Gek genoeg vertelde Jan de dames in kwestie echter niets over bloemetjes en bijtjes. Hij noemde het “fibrillen” – en er zijn er nog steeds die erin geloven. Later, in 2009, zouden wij in het kielzog van Jan nogmaals een schaamstreek verkennen, bekend uit het literaire werk "Pijn is Genot" van Jan Siebelink. De traditionele bedevaartstocht ging plots niet naar Scherpenheuvel. In plaats daarvan konden wij onze fietsen laten besprenkelen in Sauna Diana te Zundert, van de familie Siemons (over het oude wielrennen gesproken). Een mooi staaltje waarheidsvinding, dat er uiteindelijk toe leidde dat Jans damesteam besloot zich bloot te geven voor de kalender van 2010. Dit konden de mannen niet onbeantwoord laten: Albert en Wim wonnen dan ook zeer terecht de Kiekus competite in 2010 door een grensoverschrijdende, zelfontspannen Van Fleteren-impressie van "De Man en zijn fiets".

Die Piet. Het was Piet die dankzij zijn ongevoeligheid voor romantiek, in 2006 het mysterie rond Jan wist te ontrafelen (zie ook de speciale Pinkstereditie van het Vals Plat 2006). Dezelfde Piet die toch maar mooi onze jongste held en laatste winnaar van de Ventoux-klimtijdrit wist groot te brengen. Teun, lidnummer 198. Niets zo mooi als machtsvertoon op basis van revanche, na de tweede plaats in 2007. Toen troefde hij Leon af in de laatste bocht - het is overigens nog altijd onduidelijk of Marc “Pillen en” Pulles zijn overwinning destijds mag behouden, gezien de verdenkingen die toen al geuit zijn. De bedoeling was om de koers haarscherp vast leggen op de video-camera van Helma. Helaas heeft zij tijdens de koers haar camera uitgeleend aan Marcs vriendin Marieke, en bleek bij de finish plots de batterij op… beelden van verdachte dopingverhullende acties op de top zijn daarmee voorkomen…

Die bewuste registratie van de Ventoux 2007 door Helma bevat overigens wel een zeldzaam inkijkje in de werking van de "governing body" van het Wilhelminawielergebeuren (niet te verwarren met de “Goddelijke bodies” – de werking en het onderhoud daarvan wordt ons wekelijks gedemonstreerd). Waar er  doorgaans slechts vermoedens zijn van manipulatie en corruptie binnen de club, is in het staaltje onderzoeksjournalistiek van Helma haarfijn vastgelegd hoe het besluit omtrent de starttijd van de klimtijdrit werd beklonken met direct belanghebbenden. Dit terwijl democratisch, voor de caravan van Mon, heel anders besloten was. (Zie deel 3/7 in de playlist Mont Ventoux 2007, vanaf 2:55 min.)

Maar DEMOCRATIE? Ondenkbaar in onze club. Alles wordt anders, maar dat nooit!

Tsja, en een bestuur dat wat te verbergen heeft…. begint een goededoelenfonds!  Toegegeven, “Livestrong” past wat makkelijker op een polsbandje dan “zogoededoeledoedegullieda”, maar de naam alleen al maakt indruk. In 2009 werd besloten om een deel van de –voor de klimaatcrisis nog riante- opbrengsten van de Rondes van het ED te reserveren, om leden te steunen die zich op de fiets voor goede doelen inzetten. Uiterst verdacht, omdat het de definitie van "goed doel" geheel ter beoordeling overlaat aan
Jan vd Sande - zoals ook vanavond blijkt, duidelijk van het oude wielrennen
Moniek - (crisis)communicatiestrateeg
Erik de Waard - vertrouwt zijn gasten zoals hij zelf is,
En Kim Verbruggen van Oslo - voorzitter tijdens de  hoogtijdagen van Lance die zelf maar naar belastingparadijs Noorwegen is vertrokken (maar vanavond toch ook hier is!)
Duidelijk een dekmantel voor duistere praktijken! (Maar maak je geen zorgen – ons geld is al 13 jaar in de zeer vertrouwde handen van Helen, die daarvoor best nog eens bedankt mag worden!)

Uit bovenstaande moge blijken dat de centrale nieuwsdienst uit de tijd van Wim definitief tot het verleden behoort. We leven in WTCCW 2.0. Anders, inderdaad, maar in de kern hetzelfde. Met oude en nieuwe leden. Met de prachtige plaatjes van Joyce op de site. De site die dankzij de inspanningen van Roel en Edwin te Slaa de buitenwereld -geheel bezijden de waarheid- doet geloven dat het leuk is om lid te worden van de club.

Maar lid worden, dat gaat zomaar niet! Slechts mondjesmaat hebben we ze toegelaten, zoals enkele aanwezigen hier aan den lijve hebben mogen ondervinden… Maar wie door de ballotage weet te komen, wordt zeker gekoesterd. Ik noem een paar van onze aanwinsten uit de tijden van de ledenstop (door mijzelf gretig uit de mottenballen gehaald toen ik daartoe de kans kreeg):

... een Wilbert die te pas en te onpas de Zuiderzeeballade aanheffen, nog altijd ons officieuze clublied,
... een nieuwe Ton K. (die zegt zich van zijn duistere WTCCW-verleden niets te herinneren – wel heeft hij lidnummer 189 teruggekregen),
... een Ilse (die op geheel eigen doch in de oude tradities passende wijze een kennismakingsronde door de club heeft gedaan),
... ons vedergewicht Elsa (met volgens geruchten een medisch attest voor corticosteroïden wegens rugklachten – had Floyd Landis het niet op zijn heupen in 2006? geen wonder dat ze zo goed bergop fietst! Desgevraagd ontkent ze overigens alles),
... een Koen, zojuist weer gestrikt als kampioen,
... een Henrie, ons eenmansfietsorkest (zij het dat hij wel met regelmaat ook als eenmanspeloton op reis is, zoals naar Mali deze en komende zomer)
.... de vrouwen van...  en (NIEUW!) nu ook de mannen van… ; veelal opgegaan in de op trappist trappende toerders van de TTT, en de verdubbelde en weer in groepjes uit elkaar vallende D.

In 2010 nam de afdeling innovatie het initiatief om St Anneke in Molenschot in te schakelen. Ja, die van de gelijknamige doch nog immer in omerta gehulde ballotagecommissie. Hierdoor is het al een aantal jaren weer bijzonder dynamisch op het relatiefront. Tot groot geluk van deze en gene, en dat allemaal binnen onze club. Wie kan het dan nog schelen wat er waar is…Wie op zoek gaat naar de waarheid, speelt met vuur. Misschien blijkt straks zelfs de kalender niet zo heilig als we altijd geloofd hebben. Laten we één waarheid onder ogen zien: onze clubverhalen laten zich te graag herhalen om te stoppen met het maken van nieuwe verhalen.

Om Wim uit 1998 te parafraseren:
Alles anders volgend jaar? Na 35 jaar samen koersen, komen we als peloton niet meer zo snel in de sloot terecht. En als we dat wel doen, dan hebben we tegen die tijd EHBO-ers in het peloton! (dat is pas innovatie!)
We zullen de weg naar de Beverbeek echt wel blijven vinden, ook al is de Zaren dicht - dan gaan we toch gewoon weer naar de Zomerhof, net als vroeger?
En de weg naar Cafe Wilhelmina, die vinden we blind. Daar is geen GPS voor nodig.
Dus Frank, hofleverancier van stimulerende middelen: geen enkele reden om je sponsoring te heroverwegen. Anders dan de UCI’s en de WADA’s van deze wereld laten we de waarheid maar voor wat ie is.

WTC Café Wilhemina rijdt op VRIENDSCHAP, en niets anders.

[Bijlagen]

- De Pinkstereditie 2006 van het Vals Plat, met het mysterie van Jans prestatie.
- Helma's Ventoux-film is op youtube te zien.

Naschrift en rectificatie: Edwin V., in zijn eentje jarenlang verantwoordelijk voor de verjonging van de club omdat het hem lukte altijd jonger te blijven dan de voorzitter, heeft protest aangediend tegen bovenstaande weergave van de feiten. Er zou sprake zijn van geschiedvervalsing, omdat met geen woord gerept werd over zijn onmiskenbare romantische en sociale bijdragen aan de club, waaronder het delen van de clubkampioensbeker 2011 met Koen S (terwijl hij 'm best zelf had kunnen winnen). Bij deze alsnog.

Slotfeest 2012 - 35 jaar WTC CW

Geschreven door De voorzitter op .

35 jaar WTC Wilhelmina hebben we met elkaar op gepaste wijze gevierd. De opkomst was massaal en uit alle geledingen van de Club, van heel actief tot wat minder actief en van A tot en met E. slotfeest2012site

Uiteraard was de lintjesregen van liefst 14 prijzen een belangrijk onderdeel. Puntenkampioen Harry, Beverbeekkampioenen Koen, Helma, Albert, Derek en Jelle, Clubkampioen en winnend teamaanvoerder Stanley, Aspiratieklassementkampioen Henri (spontaan overgedragen door winnaar Emiel), D-kampioen Joyce en E-kampioen Annelies werden voor zover ze er waren op het podium gehesen met als passend slot een bijzondere overdracht in de vorm van een videoboodschap van de Piet Forschelen bokaal aan Ilse door de vorige pechvogel Bob.

De lintjesregen werd afgesloten met de oprichting van de Harry van den Bor Commissie die in het vervolg uit voordrachten door leden maximaal eenmaal per jaar een lid van verdienste gaat benoemen. Voorzitter wordt clubfilosoof Jan van de Sande en leden zijn de voorzitter van de club en het laatste lid van verdienste. Het bestuur benoemde als eerste (en daarmee meteen laatste) lid van verdienste Nol Wagemakers, die na oprichter en eerste captain Ton van Rooij al vele jarenlang de captain van de E-rijders is.

Jan en Francien gaven vervolgens beiden op onmiskenbare wijze met een prachtig humorvol verhaal duiding aan het bestaan van de club gedurende die 35 jaar. Aanrader om hun verhaal hier op de site nog eens na te lezen: de teksten vind je hier.

jw_roy_toon_bergOndertussen liet onze eigen Patricia zien wat een fantastische kokkin ze is door ons een heerlijk buffet voor te zetten en ons ook nog allerlei lekkernijen persoonlijk te presenteren. Special Guest JWRoy vulde samen met onze eigen Toon van den Berg het cafe met hun muzikale ode aan de renner en zijn fiets met als sluitstuk een ode ook aan onze eigen kampioenen van dit jaar. Het bleef ook daarna nog lang onrustig in het cafe met rondspringende oude en jonge shirts op de dansvloer. Kortom een fantastisch feest. Met dank ook aan mijn medeorganisatoren, Ger, Frank en Guus.

De voorzitter

Links:
- Het filmpje van Bob bij de overhandiging van de Piet Forschelen Bokaal aan Ilse
- De toespraken van Jan en Francien
- Een stiekeme opname door Emiel van JW Roy en Toon met het kampioenenkoor
- Henrie kreeg van Emiel de aspiratiemedaille, voor zijn tocht naar Malie. Hier het flimpje van Studio040 waarin hij uitgezwaaid wordt.
- De foto's uit de historische diashow die aan het begin van het slotfeest te zien was (met dank aan Ben en Joyce!) - link volgt binnenkort
- Foto's van het slotfeest zelf (met dank aan Hans vd B voor de prachtige portretten van Toon).
- filmpje van Rens van JW Row met Toon vd Berg en het nummer As ge Ooit 

Verslag Clubkampioenschap 2012

Geschreven door De Voorzitter op .

clubkampioen2012Na een jaar op alternatieve wijze de clubkampioenschappen te hebben ingevuld met als logische uitkomst dat diegene die het beste kan rekenen (uiteraard onze penningmeesteres) clubkampioen werd, werden dit jaar de krachten weer ouderwets op de wielerbaan van WTC de Kempen in Dommelen gemeten. Stanley was zowel op de individuele tijdrit over 4,26km als tijdens de afvalrace de allersterkte. In de tijdrit werd Albert tweede en Bert derde. Tijdens de afvalrace slaagde Koen er in als tweede achter Stanley te eindigen. Nog een ronde eerder stapte Bert als derde uit de strijd.

Onze belofte Derek was als enige junior weer present en zette op de tijdrit een knappe tijd neer van 7:27 waarmee hij in het totaalklassement 6de werd en slechts 35 seconden achter de winnaar eindigde. Francien en Helma waren dit jaar de enige vrouwen die zich in de strijd storten. Dit was mede te danken aan het feit dat Elsa en Monique zich opofferden om met de voorzitter de koersen in goede banen te leiden. Francien was van beide de sterkste met 7:44 werd zij 9de in het totaalklassement.

De volledige uitslagen:

Tijdrit Afvalrace
1 Stanley Verbeek 6:52 1 Stanley Verbeek
2 Albert Spierings 7:08 2 Koen Strik
3 Bert Spooren 7:12 3 Bert Spooren
4 Koen Strik 7:16 4 Albert Spierings
5 Koen Fabel 7:18 5 Twan Smets
6 Derek van de Wiel 7:27 6 Wilbert Wijers
7 Wilbert Wijers 7:29 7 Edwin te Slaa
8 Twan Smets 7:30 8 Derek van de Wiel
9 Francien Dechesne 7:44
10 Cor Luijks 7:58
11 Edwin te Slaa 8:02
12 Harry Hopstaken 8:25
13 Helma Jacobs 8:59